‘Dan is dit liedje voor jou’, roept Katy J Pearson enthousiast terwijl ze haar armen liefdevol uitstrekt naar een fan die tegen het podium aan geplakt staat. Die persoon staart het hele optreden in Rotown idolaat naar de Engelse singer-songwriter en zingt elk liedje mee. Als die aan de lippen laat ontsnappen dat het aangekondigde liedje diens ‘favorite‘ is, krijgt ze spontaan veel liefde terug. Zo intens opgaan in een optreden van je favoriete artiest, er zo dicht bij kunnen komen en contact kunnen maken, dat is toch prachtig. En dan zie je op zo’n avond in Rotown ook nog een concert van The Hobknobs.

Foto’s: Guus van der Aa / Rotown

Het is toch een beetje een geval van ‘love it or leave it‘ met Katy J Pearson. Zij heeft nu drie albums op haar naam staan waarop ze een eigen niche heeft gecreëerd in de Engelse indie-scene. Ze heeft opgenomen met Dan Carey van Speedy Wunderground, maar tot de postpunk-stroom in het land behoort ze niet. Ze heeft met gelijkgezinden sessies gespeeld waarin Engelse traditionele folk weer nieuw leven is ingeblazen – ook al een poos een trend bij de Britten – maar haar eigen songmateriaal heeft daarvan wel invloeden in zich, maar kun je niet plat onder de noemer ‘folk’ inboeken. Nee, Katy J. Pearson mixt invloeden van traditionele Engelse muziek met indie, en vervat dat in bijna perfecte popliedjes. En, daar komt ‘ie, dat pakt soms zo zoet uit dat het niet voor iedereen te hachelen is. Laat staan haar bijzondere zangstem, die associaties oproept met Dolly Parton, maar dan ook nog met een voor sommigen nogal irritant kirretje in de uithalen.

Niet voor iedereen, maar val je er voor, dan val je er hard voor. Zo blijkt bij haar terugkeer in Rotown – ze speelde er enkele jaren terug tijdens Motel Mozaique zo weet de artiest zich ook nog te herinneren – op vrijdag 2 mei. Rotown is niet afgeladen vol, maar wie er is, is fan en luistert bijna ademloos. Pearson zet met haar zeer ingetogen maar uiterst geconcentreerd spelende band een nagenoeg perfecte set neer met liedjes van al haar albums. Haar meest recente – Someday, Now – is meer gepolijst dan het voorgaande werk en bevat ook de meest commercieel klinkende liedjes. Het is voer voor discussie, maar het liedje Save Me van dat album – een schaamteloze poging met een disco beat en wat toetsen om en hitje te maken – is toch het dieptepunt van de set. Zoals het hele concert even dreigt in te dutten als Pearson aandacht geeft aan wat langzamere introspectieve nummers. Het tempo gaat eruit, de aandacht glijdt weg. Maar het is maar even, want de vrolijke zangeres die letterlijk en figuurlijk staat te glimmen op het podium start en eindigt het uitstekende optreden vol kwaliteitspop met het scherpere en steviger repertoire. Take Back The Radio en Tonight van haar eerste album Return brengen het opgetogen sfeertje terug en plaveien de weg voor het nummer waarmee zij ook haar nieuwste album afsluit: Sky.

Wat speelde Katy J Pearson in Rotown? > Playlist

The Hobknobs
Katy J Pearson bedankt de groep die het voorprogramma verzorgde en vraagt zich daarbij af of de naam ‘The Hobknobs’ is ontleend aan het Britse koekjesmerk. Anglofielen kennen die vast en zeker, de uit grove havervlokken gemaakte buitengewoon smakelijke koekjes – naturel of met een chocolade laagje erop – waarvoor je je tanden aan het werk moet zetten bij het naar binnen werken. Alleen valt één ding op: de naam van die koekjes spel je net anders.

Jawel, bevestigt Arie van Vliet – bij het publiek wellicht vooral bekend wegens zijn bijdrage aan de groep Lewsberg, die sinds het afzwaaien van de ritmesectie even in de koelkast is gezet – in de coulissen van Rotown alvorens hij met zijn nieuwe band het podium betreedt. En hij legt met een glimlach uit dat de ‘k’ in de naam is toegevoegd om toch wat verwarring te stichten. Arie van Vliet blijft dus zichzelf, ook binnen zijn nieuwe band. The Hobknobs is in feite een duo van Van Vliet en Yaël Dekker, die we kennen van The Klittens. In Rotown worden zij bijgestaan door Marrit Meinema. De ervaren muzikant – nu vooral druk met Real Farmer maar bijvoorbeeld eerder ook al actief in The Klittens en Lewsberg – voegt wat gitaar- en baspartijen toe.

Kort voor dit dit optreden maakte de groep het bestaan wereldkundig en bracht een cassette met drie liedjes uit. Liedjes die in het verlengde liggen van het repertoire dat we van beide muzikanten kennen. Verstilde muziek, luistermuziek, losjes gespeeld, liedjes met rake teksten.

Midden op het podium in Rotown staat een cassettespeler op een tafel. Zo’n oude, met een ingebouwd speakertje. Naast de speler ligt netjes op een rij een aantal cassettes die gedurende het optreden door Dekker worden verwisseld. Een cassette eruit, een ander erin. Eentje terugleggen. Als toeschouwer houd je je hart vast dat het fout gaat bij het terugleggen en de volgorde verloren gaat. Op de cassette meest hele uitgeklede ritmes, van het type boem-tsjik. Een microfoon boven de speler versterkt wat er op die cassettes te horen is. Het vormt het ritmisch centrum van de liedjes die de drie met weinig misbaar spelen. Het klinkt nog wat roestig, misschien mede doordat de ingehuurde kracht uiteraard de zekerheid van de routine mist.

Tegelijk past dit bij een band die graag buiten de kaders kleurt. Je hoort bij The Hobknobs de charme terug van groepen als Lewsberg en The Klittens. De liedjes die in hun blote kont op het podium worden gezet, maakt het aandoenlijk. Bijna ontroerend is het om Van Vliet eens zacht te horen zingen, als in het mooie duet The Mind. Of als Dekker, die gezegend is met een prachtige kwetsbare zangstem, voor het gehoor recht uit het hart zingt, met wijde open ogen in het oneindige starend.