Als de vingerzetting even lastig wordt, neemt Cees van Appeldoorn zijn tong tussen de lippen bij het spelen van zijn wringende gitaarpartijen. Hij staat links op het podium, buigt zich naar de microfoon waardoor hij een kattenrug krijgt, de schouders naar elkaar getrokken. Aan de andere zijde van het podium wiegt Bart Schotman zijn heupen, zodra de swing in het songmateriaal van Howrah dat toelaat, en dat gebeurt best vaak. De plaatsing van de twee gitaristen links en rechts op het podium is niet voor niets. De sound en de muziek van de band waarvan het kloppend hart zich bevindt in de Katzwijm Studio in de Bollenstreek, is in hoge mate gebaseerd op de elkaar aanvullende gitaren. De overstuurde tonen en wringende akkoorden vloeien, als het geluid optimaal is, mooi samen. Als een hemel vol sterren, met eindeloze diepte.

Foto’s: DutchPix Photography / Jan Rijk

Het is donderdag 27 februari in Roodkapje een beetje afhankelijk van de plek in de zaal die je kan bemachtigen, of die finesse die Howrah zo kenmerkt ook tot je doordringt. Sta je niet in een ‘sweet spot’ en mis je dat mooie effect links en rechts van je, dan wordt het dit keer toch meer een muur van noise. Ook niks mis mee, het songmateriaal en het spel van de groep is sterk genoeg om ook in die omstandigheden overeind te blijven. Maar die prachtige finesse vervliegt toch een beetje.

‘Zes liedjes van het nieuwe album en verder…. Dat is de fase waarin we nu zitten’, zegt Cees van Appeldoorn aan het begin van hun set. Naast die zes speelt Howrah ook werk van hun voorgaande albums, zoals dat melancholiek slepende A Made Up Sound van Bliss en zelfs Our Cool van Self_Surving Strategies. Je kunt aan die mededeling misschien de uitleg geven dat de onrust kennelijk nog niet toeslaat bij de groep na het verschijnen van hun nieuwe werk, einde 2024. Onrust die voor veel bands toch de motor is om weer te gaan verlangen naar iets nieuws, en aan het schrijven te slaan. Maar Howrah is het nog niet moe die nieuwe nummers elk concert weer te spelen. Sterker nog, je ziet ze er in opgaan.

Als je daarom nu nog de kans krijgt Howrah aan het werk te zien, moet je dat niet laten. Het viertal verkeert zo kort na het verschijnen van Ends and Means en de daaraan verbonden tour in topvorm. Dat komt misschien wel op zijn mooist tot uiting in Weakend Eyes, met die geweldige rustige cadans die na een wonderschone brug leidt naar een mooi hoogtepunt. Die topvorm zie je in Roodkapje ook aan die ‘body language‘: de tong van Appeldoorn, het wiegen van heupen van Bart Schootman, de vleesgeworden elegantie van Ineke Duivenvoorde achter de drumkit en Aico Turba die in zijn bas lijkt te hangen, alsof hij onderuit in een stoel zit. Allemaal tekenen dat ze volledig opgaan in hun muziek en dat is prachtig om te zien en te horen.

Dat geldt evenzeer voor het Haagse trio Polarized. Zij openen in Roodkapje de zitting. ‘Veteranen’ heten ze te zijn in het Haagse popwereldje, deze oudere jongeren hebben hun sporen verdiend in tal van bands. Toch speelden zanger/gitarist/bassist Stephan Kaffa en bassist/gitarist Maurice Schillemans in Rotterdam voor het eerst live met drummer Manfred Gstrein. Niet dat je daar ook maar iets van merkte. Polarized maakt geen geheim van waar de groep de mosterd haalt: de sound en de aanpak schreeuwt Shellac. Met een indrukwekkend grommende bassound als basis, die toch – ondanks de set gloednieuwe snaren èn dat het niet op een instrument met een aluminium hals wordt gepeeld – wat warmer mag klinken dan de inspiratiebron. Ook de gitaarpartijen komen uit het hout maar klinken agressief genoeg metalig om het sonisch plaatje compleet te maken. Jesus Lizard, en met praatzang Listener: het werk van de drie doet aan van alles denken, maar wordt met zichtbaar zo veel speelplezier en stuwend strak geserveerd dat het een genot is om te ervaren. Zelfs een wisseling in instrumenten – Kaffa en Schillemans verruilen halverwege de set van plaats – die toch vaak onheil voorspelt, doet er niets aan af.

Waar Polarized vooral in uitblinkt is dat ze spelen met de in je brein geprinte muzikale verwachtingspatronen. Je verwacht na decennia lang top veertig pop te hebben geslikt dat na een maat of 4 tot 8 er iets anders moet komen. Maar Polarized negeert die conventie en speelt soms minuten lang eenzelfde patroon, tot ze met elkaar oogcontact zoeken, er even een extra toon in het stuiterende basloopje gaat meelopen en die wending dat toch eindelijk komt. Prachtig is ook het afsluitend nummer waarin de groep lange stiltes laat vallen en niet op een telling maar puur door elkaar aan te kijken heel precies opnieuw wordt ingezet. Het is voer voor je brein dat met deze kluitjes-in-het-riet in muzikale vorm weer wat nieuwe verbindingen mag gaan maken en als bonus nog een stoot endorfine oplevert ook.

Wat speelde Howrah in Roodkapje? Klik op de setlist voor de Spotify playlist.