Ik kan nauwelijks geloven dat het alweer drie jaar geleden is, dat Calicos met zijn sterke debuutplaat mijn hart veroverde. Dus ik dacht: Alweer een album? Maar dat valt wel mee dus. Net als voor The Soft Landing nam het het Antwerpse zestal de tijd voor de opvolger, die wederom de tijd en dat loont. Sugarcoat It klinkt aan de ene kant vertrouwd, maar is duidelijk ook het resultaat van een zoektocht naar verdieping en verbreding van het geluid dat de band bij mij zo geliefd maakt.  

Destijds vergeleek ik debuutalbum The Soft Landing met ‘een schatkist vol juwelen, waarvan de een nog meer glinstert dan de ander fonkelt’ en die vergelijking gaat ook voor opvolger Sugarcoat It zeker op. Sterker nog, de diversiteit is zo mogelijk nog groter, want hoewel Calicos nog steeds leunt op americana en folkrock, is het Antwerpse zestal toch iets opgeschoven richting indie en pop. Het album opent met het bewijs van die bewering. En hoe, want Blow Up, dat niet eens als single is uitgebracht, maar het ongetwijfeld goed zou doen op zowel de alternatievere als meer mainstream radiozender, is een dijk van een visitekaartje. Het wordt gevolgd door het meer folky en rootsy Reliving, dat easy going rock is met relaxed gitaarwerk dat sprankelt als een beekje in de lentezon. Dit is Calicos ten voeten uit, een heerlijk om op weg te dromen. 

Daydreaming en Comedown zijn meer pop en beide doen, mede doordat gitaar en synths beide een prominente plek opeisen, denken aan de stadionrock van bijvoorbeeld The War On Drugs. Ondanks de grandeur van beide nummers voel ik me meer aangetrokken door de prachtige poprocker Rush Rush, die zo zonovergoten klinkt, dat ik het er aangenaam warm van krijg. Dat geldt ook voor Eyes On The Prize, die weliswaar steviger klinkt en qua sound meer in het verlengde ligt van eerdergenoemde Daydreaming en Comedown, maar net meer nadruk lijkt te willen leggen op het americanageluid van de vorige plaat. Ook Easy heeft een War On Drugsgeluid, maar hier is het, naast vocals en synths, pedal steel die de show steelt.  

Uiteraard ontbreekt er geen ballad. Op Love Where Have You Been gaat het tempo flink omlaag en ook de zang is zachter, zodat gerust van een romantisch rustpuntje kan worden gesproken. Wie wil weten waar de titel vandaan komt, luistert vooral naar The Siren, dat door subtiele percussie, een fijne baslijn en wederom ingetogen zang als soulvol kan worden bestempeld. Samen met het rustige, door piano gekenmerkte Souvenir is het de opmaat naar het magistrale slotnummer In Motion dat rustig begint, maar vervolgens episch uitwaaiert en daarmee een slot vormt, waarna men automatisch denkt: Encore, bis, we want more! 

Sugarcoat It werd in drie sessies zo goed als live en met de volledige band opgenomen in 2023 en 2024. Vervolgens werd dit materiaal wederom in handen gegeven van Tobie Speleman (Blackwave., Isolde Lasoen), die ook het vorige album van de finale mix voorzag. Het resultaat is retestrak, bij vlagen opzwepend en met een perfect gedoseerd vleugje zoetheid, dat gezien de titel gepast is, maar vooral ook welkom, omdat het de verscheidenheid van het album zo ten goede komt. Calicos lost met Sugarcoat It de belofte in die overduidelijk al uit het vorige album sprak en die, het kan niet anders, moet leiden tot een glansrijke triomftocht langs concertzalen en festivalweides in 2025.