De Engelse kwaliteitskrant The Guardian probeerde de zwijgzame J Mascis onlangs te interviewen. Voor fans lezenswaardig. Ook al kom je niet veel te weten over de frontman van Dinosaur Jr., vooral bekend om zijn scheurende gitaarsolo’s. Toch zegt hij tussen neus en lippen iets dat zijn vandaag verschenen nieuwe soloplaat aardig kenschetst: hij zegt niet verbaasd te zijn als blijkt dat hij regelmatig plagiaat pleegt op zijn eigen werk.

What Do We Do Now, is een zinsnede die Mascis bijna achteloos uitspreekt aan het einde van het refrein in het liedje dat zo heet en waaraan de titel van zijn nieuwe soloplaat is ontleend. ‘Believe, I need to; The dream, I see you; Believe, kiss and squeeze you; It’s me, what do we do now?‘ Een liedje zoals hij er zoveel heeft gemaakt. Melodieus, pakkende zangmelodie, zeurende zang, beetje uptempo, met de losse pols gespeeld op akoestische gitaar, zichzelf begeleidend op alle instrumenten die je hoort, oorwurmen van gitaarlicks, en een gillende gitaarsolo die alle kanten uit lijkt te vliegen. Ja, er is geen nieuws onder de zon, op What Do We Do Now. En de liefhebbers van het werk van Mascis zullen dat als goed nieuws ontvangen. Die hele uitgebreide catalogus aan liedjes van de ook op zijn leeftijd nog altijd fanatiek skateboardende muzikant, die lijkt op het eerste gezicht nogal eenvormig. En toch zijn ze allemaal anders.

Negatief benaderd is What Do We Do Now meer van hetzelfde. Positief benaderd is het meer van hetzelfde. Er is toch lastig genoeg van te krijgen, als je eenmaal bent gevallen voor de kijk op de wereld van de stoïcijnse Mascis. En de mooiste zijn toch de meest zeurende liedjes, die aanvoelen als je nog een keer omdraaien in je warme bed omdat het helemaal niet aantrekkelijk lijkt om de dag nu al te beginnen, zoals op deze nieuwe hartveroverende plaat I Can’t Find You of You Don’t Understand Me. Van die liedjes waar je Mascis hoort kreunen en het kraakt in zijn keel.

Elastic Days uit 2018 is misschien moeilijk te overtreffen, en voor het gevoel dat Mascis dat nu ook niet, al blijken de liedjes weer eens bij herhaalde beluistering alleen maar te groeien. Ten opzichte van de voorganger wordt er dit keer vrijwel de hele plaat door op een piano gerammeld. Op Elastic Days speelde Mascis’ akoestische gitaar nog nadrukkelijk een hoofdrol. Zodoende klinkt het nieuwe werk breder gearrangeerd. Het is alsof er bij elk soloalbum weer nieuwe instrumenten bij komen om de visie van Mascis vorm te geven. En hij bespeelt zoals altijd vrijwel alle instrumenten. Alleen een pedal steel en al die pianopartijen laat hij dit keer aan een huurling over. ‘He’s human after all‘.

J Mascis is met Dinosaur Jr. komend jaar onder andere te zien in Paard en op Vestrock