Elephant stal ons hart met zijn gelijknamige ep uit 2021 en het daaropvolgende debuutalbum Big Thing uit 2022. Ook met opvolger Shooting For The Moon kan hij menig potje bij ons breken. Laten we met de deur in huis vallen: wat een heerlijke plaat! We kunnen Elephant de hele dag op repeat hebben staan en het gaat ons geen moment vervelen. Het is melodieus, harmonieus en bevat prettige hooks die elk nummer net weer anders inkleuren. Zelfs de solo’s klinken ingetogen en sneller dan midtempo wordt het niet, maar van kabbelen – als in dat er geen vaart in zit – is absoluut geen sprake. Daarvoor zijn de nummers, die steevast rond de drie minuten duren, spannend genoeg. Luister maar eens naar die ritmesectie met tevreden brommende bas en rake drums met fijne breaks, die niet te vaak, maar altijd heel precies een welgemikt accentje weten te leggen in de vloeiende composities. 

Aan het recept is (gelukkig) weinig veranderd en ook de tactiek om de luisteraar vast te laten wennen lijkt hetzelfde. Wederom wordt het album voorafgegaan door verschillende singles, zoals het wonderschone The Morning in samenwerking met Meskerem Mees, het voor Elephant vrij stevige Dog In The Park, dat opgeruimd klinkt met een beetje een rauw randje. Toch konden we ook aan Enemy en Baby Jean al horen dat Elephant doorpakt op het ingeslagen pad, dat zo goed bij de band past.  

Albumopenener Post-Punk klinkt, voordat je een noot hebt gehoord mogelijk wat heftig, maar is even zoet als bijvoorbeeld Baby Jean. Het nummers hakt er hooguit tekstueel in, doordat het opent met de tekst “I hate your post-punk pretensions, your fake English accent”, maar heftiger dan het benoemen van die haat wordt het niet. Hooguit lijkt de band bezorgd dat hij door de meer baldadige opkomende bands niet opvalt, terwijl hij zelf ook wil scoren. En daarover hoeft het Rotterdamse viertal zich volgens mij geen zorgen te maken, want mede dankzij de productie van Pablo van de Poel (DeWolff) en daardoor heerlijke vintage sound is Elephant eerder de vreemde eend in de bijt, die zich juist daarom in de kijker speelt. Sterker nog, de folk met westcoast popinvloeden is ronduit verfrissend.

Dat vier van de vijf nummers op de A-zijde van het album singles zijn, wil absoluut niets zeggen over de B-kant, die er eerder als AA-kant willen bestempelen, want ook deze loopt over van hitpotentie. Bullets opent opgeruimd, The Magnet pakt funky, soms enigszins psychedelisch door, waarna April vlot een bruggetje slaat naar Better Man, misschien wel het meest rootsy nummer van de tien die de plaat bevolken, al gooit Moonlight op dat vlak ook hoge ogen, al was het maar vanwege het aangename fingerpicking en horen we daar op de achtergrond nu toch iets kabbelen? Te laat, Post-Punk begint weer, want, oh ja, het album staat nog steeds op repeat.  

We zijn de tel kwijt hoeveel rondjes we verder zijn, maar gelukkig verveelt Elephant nooit. En dat geldt overigens ook voor live-optredens. Wat dat betreft kunnen we de album releaseshow en aftrap van de tour in Paradiso op 27 september a.s. van harte aanbevelen. Bovendien doet de band op zaterdag 16 en zondag 17 september diverse in store-optredens, een goede kans om de band van dichtbij mee te maken, Kan je daarna meteen een gesigneerd exemplaar van Shooting For The Moon mee naar huis nemen. Niet vergeten om zo nu en dan van repeat te halen, want andere bands verdienen ook een kans.