Wat is er nu weer allemaal uit dat je misschien toch even moet horen?

Courtney Barnett – End of the day
Als je opveert bij het bericht dat Courtney Barnett een nieuw album uit heeft, ga dan toch eerst nog weer even rustig zitten en lees even door. Het betreft namelijk een soundtrack voor de documentaire Anonymous Club van regisseur Danny Cohen. Het is van a tot z instrumentaal, 17 tracks waar volgens de promotalk ‘sfeer, toon en textuur centraal staan’ En dat klopt. De nummers zijn geschreven door Barnett en Stella Mozgawa (Warpaint). Wel dapper van Barnett om zo’n volslagen ander werk te maken dan waar zij om bekend staat. (Mom+Pop)

Kristin Hersh – Clear Pond Road
Kristin Hersh legde ons al eens uit hoe dat werkt met die drie ‘kanalen’ die ze heeft om haar niet aflatende stroom nieuwe muziek uit te brengen: solo, met Throwing Muses en 50 Foot Wave. Elk ‘kanaal heeft zijn eigen kenmerken, die bij ‘solo’ bijvoorbeeld dat ze een speciaal voor haar gebouwde akoestische gitaar gebruikt om de nummers op te schrijven. En dan is het niet verwonderlijk dat we op haar nieuwe solo-album Clear Pond Road enkel rustige liedjes brengt, mooi singer songwriter materiaal. Geen scheurende gitaar, laat staan een drumstel in de buurt. Maar geeft Kristin Hersh een enkele pauk en ze laat die in haar solo-werk donderen alsof de hemel op instorten staat. Ook de nummers staan bol van de spanning. Prachtig, maar we zijn niks anders van haar gewend, dus verrassen doet dit album allerminst. (Fire Records)

Spirit Fest – Bear In Town
We hebben het eerder van de daken geschreeuwd: fans van het werk van The Notwist moet zeker ook kennis nemen van de platen van Spirit Fest. Achter de naam gaat een gelegenheidsgezelschap schuil met onder andere het gezicht en stem van de Duitse formatie The Notwist Markus Acher en Saya Ueno van de Japanse band Tenniscoats. De samenwerking leverde al eerder prachtige rustige albums op, en ook nu is het weer genieten van een liedje als In Our House, gezongen door Acher. Het klinkt allemaal zo kwetsbaar als Japans aardewerk. En, zoals Markus Acher ons eens vertelde, laat ruimte om ook foutjes te vieren. Pure charmante – zie toch die tekening op de hoes van het album van een beer in een boom – verstilling. (Morr Music)

Durry – Suburban Legend
Broer en zus Austin en Tary Durry zijn echte TikTok-sterren. Hun bekendheid danken ze aan het medium waar hun ruwe eerste versie van de single Who’s Laughing Now veel aandacht trok. Prompt mag je dan een plaat maken en dat debuut ligt er nu. Volgens de reclamemakers luistert het zo lekker weg als een frisse combi van Weezer, White Stripes en Sum41. Die reclame-gasten hebben toch een fantasie…. maar vrolijk is het zeker, zo vrolijk als een vintage computer game, en allemaal gebouwd rond die stem-met-een-schuurpapiertje van Austin Durry. Oordeel zelf of TikTok enkel en alleen lucht oplevert. (Thirty Tigers)

Coach Party – Killjoy
Een band die meer aanspraak mag maken op een vergelijking met Weezer en steviger punkpop acts – voor mijn part tot en met Amyl and the Sniffers als je het vurige liedje Parasite hoort en zeker ook Wolf Alice, hoor maar Micro Agression – dan bovenstaand Durry is het Engelse Coach Party. Hun debuutplaatje Killjoy is het aanhoren waard, prettige gruizige gitaren en de effectieve stem van Jess Eastwood, maar is lichte steeds kost. Wet Leg nam de band afkomstig van Isle of Wight mee op tour en dat is een aardige verwijzing naar wat je mag verwachten. Al mist Coach Party in die vergelijking de brille het liedjesschrijven en blijft het bij een aangename poppy gitaarplaat. Niks meer, niks minder. (Chess Club)

Bertolf – Bluefinger 
De Zwolse singer/songwriter Bertolf, geeft zijn liefde voor bluegrass op Blue Finger ruim baan. De titel slaat natuurlijk op je vingers blauw spelen door te fingerpicken. De liefhebber weet genoeg. Dat Bertolf Bluefinger in Nashville opnam, samen met mensen uit het genre die hij bewondert, maakt dat het album vreselijk authentiek klinkt.  Samenwerkingen met Ilse De Lange (Before The Storm) en Tim Knol (Even The Bad Ends Badly). Zowel fans van Bertolf als bluegrass liefhebbers kunnen hun hart ophalen bij dit album dat veertien zowel bestaande, omgewerkte, als nieuwe nummers telt en een klein uur duurt. (Excelsior Recordings)