Bar Italia – Tracey Denim

Hype alarm! Het Londense trio Bar Italia staat plots dik in de spotlights. Het trio Nina Cristante, Jezmi Tarik Fehmi en Sam Fento heeft al twee albums achter de rug maar een doorbraak lijkt nu aanstaande met het nieuwe en über coole album Tracey Denim. Dus ja, je bent net te laat om aan te schuiven bij de geïnformeerde trendvolgers die ze komend weekeinde gaan zien in uitverkocht Cinetol. En al eerder waren ze trouwens te zien in Nederland.

Maar goed, lang verhaal kort, hier is Tracey Denim, een album dat je bij beluistering als een draaikolk inpakt en niet meer gaat loslaten. En dat is opmerkelijk voor een plaat die 15 liedjes herbergt die meest rond de twee minuten klokken. Liedjes van twee minuten, zo weten we, kunnen een hele wereld aan coupletten, refreinen en verrassende brugjes omvatten, maar dat is toch meestentijds niet het geval met de miniatuurtjes van Bar Italia. Het heeft wat weg van de platen van Guided By Voices waar Robert Pollard een net gevonden pakkend gitaarriff even vastlegt en er verder niet meer de moeite voor neemt om het uit te breiden tot wat we traditioneel ervaren als een compleet liedje. Nee, veelal is het een heerlijk thema dat wordt herhaald, en toch reliëf krijgt door de zangpartijen. Die afwisselende zang tussen de mannelijke en vrouwelijke stem is sowieso een van de troeven van Bar Italia.

Luisterend naar die serie thema’s ruik je de ‘arty farty coolness‘, de avant garde sfeer, die het trio omhult. Dat cultiveren ze zelf ook, hielden hun namen lang in mystiek gehuld, en bekijk hun video’s maar eens, de songtitels waarin ze weigeren hoofdletters te gebruiken. Dat maakt ons op voorhand wat beducht voor ‘lucht’. Maar gelukkig bewijzen ze muzikaal op Tracey Denim dat er toch iets schuil gaat achter dat frontje. Want de plaat pakt, zuigt, laat je niet meer los. Het heeft de afstandelijkheid van Cocteau Twins debuut Garlands en de swagger van Dry Cleaning – maar zonder die vermaledijde praatzang – en een enkele keer (Friends) heeft het zelfs de punkige puntigheid van een band als Thermals, de losse pols van Velvet Underground, de spanning van Blonde Redhead (yes i have eaten so many lemons yes i am so bitte), maar zonder de Sonic Youth noise of is het droompop uit de school van Jay Som (My Kiss Era). Tegelijk klinkt het allemaal toch op een prettige manier diy. Precies, je begrijpt het, het is moeilijk in een stijl samen te vatten. Het boeit, en tolt rond in je hoofd. Een plaat om in te verdrinken.

Bar Italia is in het najaar op verschillende plekken live te zien, waaronder Rotown en Bitterzoet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s