The stars are out tonight

Overdonderd. En een lesje in nederigheid. Hoe kun je je – als iemand die nooit meer dan drie noten na elkaar heeft gespeeld (en niet noodzakelijk in de juiste volgorde), die plaatjes verzamelt, af en toe achter de draaitafels staat, wat over muziek lult, maar wiens artistieke exploten geen naam mogen hebben – nou niét slechts een onbeduidend stofje in de muzikale kosmos voelen, na het zien van Moonage Daydream, de Bowie-film?

Ik zag de film afgelopen zondag in filmhuis De Domijnen in Sittard en ben nog steeds een beetje aan het bijkomen. In een uitverkocht huis werden de bezoekers vooraf getrakteerd op een optreden van Rias Baarda, die enkele nummers van The Thin White Duke op akoestische gitaar ten gehore bracht. Wanneer je de ogen sloot, dacht je een Bowie-kloon te horen. Baarda is binnenkort te zien en te horen met zijn Bowie-tributeband Starman in het SBS-programma ‘Battle of the Tribute Bands’. Hoe goed ook, ik ga er niet naar kijken, want het blijft een – weliswaar prima – imitatie.

Voor het echte werk doofden rond acht uur de lichten in de filmzaal. Wat volgde was een ruim twee uur durende rit in een achtbaan door het Bowie-universum. Een ongelooflijke ‘tour de force‘ van regisseur Brett Morgen, die toegang kreeg tot een schatkist aan archiefmateriaal en via knip- en plakwerk een bij vlagen hallucinant, fragmentarisch portret schetst. Interviews, podiumoptredens, films, schilderijen, nieuwsfragmenten en privébeelden worden verknipt en vermengd met illustraties en animaties. We zien en horen Bowie de songschrijver, performer, kunstenaar, gender-bender, acteur, filosoof, zich telkens opnieuw uitvindend en als een spons alles wat er om hem heen gebeurt opzuigend. Duiding? Die mag je er zelf aan geven, het is niet de ultieme, alles verklarende Bowie-documentaire. 

Voor Bowie-apologeten en hardcore fans misschien gesneden koek, meer vorm dan inhoud en een kermisattractie. Voor mij dan toch een kermisattractie waarvoor ik graag nóg een keer een kaartje zou willen kopen. Enigszins bedwelmd door de beeldenstorm daarna een biertje met vrienden, waarbij we ons – bijna-zestigers – afvroegen wat we in godsnaam van ons eigen leven hebben gemaakt tot dusver. Een onzinnige vraag, maar ook een lichte aansporing om de tijd die ons nog rest een klein beetje zinvol vorm te geven.

Binnenkort kan er een herhaalprik worden gehaald tegen het alweer bijna vergeten coronavirus. Misschien is het mogelijk om wat Bowie-DNA toe te voegen aan het vaccin. Het zou de wereld net iets mooier en kleurrijker maken.

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s