Julia Jacklin – Pre Pleasure

Op haar derde album, Pre Pleasure, slaat Julia Jacklin geen nieuwe muzikale weg in, maar doet ze feitelijk hetzelfde als op haar twee voorgaande albums. De term singer-songwriter is Jackling op het lijf geschreven. Stuk voor stuk mooie nummers, maar echt spannend wordt het nauwelijks. Is dat erg? Nee, op zich niet. Maar er zijn momenten op Pre Pleasure dat je zou wensen dat Jacklin een stap verder gaat.

Door: Ronald Houtman

Het album opent met het door piano en drummachine gedragen Lydia Wears A Cross. De sterke tekst over de verwarring die religie Jacklin geeft, zorgt voor een pakkend geheel. Na het rustige maar verrassende Love, Try Not To Let Go en het bijna serene Ignore Tenderness horen we Jacklin op haar best in I Was Neon. Lekker uptempo en goed ondersteund door elektrische gitaren.

Na I Was Neon zakt het album wat in. Pas bij Be Careful With Yourself is er weer wat meer uptempo gitaarwerk te horen. Het slotnummer, End Of A Friendship, is een waardig slot voor het album: het nummer bouwt prachtig op en krijgt een climax met orkestrale begeleiding en een wat licht psychedelische elektrische gitaarklanken.

Jacklin heeft een prachtige zangstem en is goed in staat emoties met haar zang over te brengen. Maar ook kan ze moeiteloos het iets steviger werk aan. Niet dat het nu meteen rock is, maar toch. Op Pre Pleasure zingt Jacklin over verwondering, emotionele zoektochten en relaties.

De sterke teksten en prettige stem redden het album, maar iets meer afwisseling en spanning in de nummers had wel gemogen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s