Stella Donnelly – Flood

Waar sommige artiesten eindeloos blijven hangen in dezelfde sound, willen anderen zichzelf juist opnieuw uitvinden. Stella Donnelly behoort tot de tweede groep. Oké, Flood is nog maar haar tweede album. Maar voor inspiratie is ze willekeurig door haar thuisland Australië gereisd om haar innerlijke gevoelens te kunnen (her)ontdekken. En dat is prima gelukt.

Door: Ronald Houtman

Klinkt haar, overigens bovengemiddeld goede, debuutalbum Beware Of The Dogs nog wat gekunsteld en mist dat album consistentie, op Flood wordt dit ruimschoots goedgemaakt. En net zoals op haar debuutalbum, weet Donnelly je toch weer te verrassen. En blijkt ze van vele markten thuis.

Het openingsnummer Lungs werd al als single uitgebracht. Het is een heerlijk uptempo, ietwat poppy nummer, dat je meteen grijpt. Het nodigt uit om het hele album te luisteren. Het erop volgende nummer versterkt dit gevoel alleen maar. De ‘opzeggerige’, staccato-achtige coupletten en gezongen refreinen van How Was Your Day? doen sterk denken aan Lily Allen. 

Maar dan slaat Donnelly een andere weg in. De rest van het album is duidelijk meer ingetogen dan de eerste twee nummers. Bij een eerste keer luisteren komt dit erg onevenwichtig over, temeer omdat het derde en vierde nummer, Restricted Account en Underwater, tot de rustigste nummers van het album behoren. Het melodieuze, orkestrale slot van Restricted Account lijkt volledig misplaatst na de eerste twee nummers. Maar na het album een aantal keren te hebben gehoord is deze volgorde eigenlijk briljant. Het toont dat Donnelly een muzikale kameleon is.

De stem van Donnelly ligt prettig in het gehoor en gaat niet snel vervelen. Daarbij trekt ze alle registers open, zodat de nummers steeds een andere kleur hebben. Inclusief de gewaagde lage noten in Oh My My My. Benieuwd of ze die live ook gaat halen….

En natuurlijk is het niet allemaal ingetogen en rustig. Move Me, Flood en This Week zijn eveneens meer uptempo, hoewel ze de energie van de eerste twee nummers missen. 

Los van het muzikale zijn de nummers zonder uitzondering een zoektocht naar gevoelens, relaties en angsten. Donnelly zoekt emotionele grenzen op, wat resulteert in gevoelige teksten die gemeend gezongen worden. Dit komt album sterk ten goede.

Donnelly sluit het album af met Cold, waar het zelfvertrouwen vanaf druipt en is daarmee een waardige afsluiter. Misschien is Flood wat te poppy voor de echte Indie-liefhebber, maar als geheel is het een evenwichtig en mooi album. En als Donnelly dat zelfvertrouwen vasthoudt, zie ik toekomstig werk met vertrouwen en nieuwsgierig tegemoet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s