Nichtseattle – Kommunistenlibido

Wat direct opvalt aan de liedjes op Kommunistenlibido is dat ze bovengemiddeld lang zijn. Katharina Kollmann heeft dan ook heel wat te vertellen en daar neemt ze de tijd voor. De gemiddelde lengte van een popnummer – tussen de drie en drieënhalve minuut – is daarvoor niet toereikend. Het resultaat is dat de negen nummers als mooi uitgegeven dubbelalbum worden uitgebracht, inclusief songbook van illustrator Fania Jacob waarin zij de muziek en teksten in de vorm van een graphic novel illustreert.  

Op de omslag zitten enkele fantasiefiguren in de ramen van wolkenkrabbers, waaronder een gepersonifieerd Libido: haar borsten, vulva en penis druipen van genot terwijl ze een sigaret rookt. Als dat niet uitnodigt tot beluisteren van Kommunistenlibido, dan weet ik het ook niet meer. En dat beluisteren is meer dan de moeite waard. De stem van Kollmann, die voor het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum van Nichtseattle, Wendekind, reeds tien jaar muziek maakte onder de naam Lake Felix, doet enigszins denken aan die van Nena. Haar muziek wordt gekenmerkt door voortkabbelende gitaarmelodieën die in wisselende patronen ter ondersteuning van de teksten over de luisteraar worden uitgegoten. Aan de ene kant klinkt dat soms ongepolijst, maar aan de andere kant klinkt het toch helemaal af.  

Neem Hochhauslied, dat zelfs wanneer je Duits niet al te best is goed is te volgen. Uiteindelijk valt het samen te vatten met het gezegde dat eten voor de moraal komt, maar Kollmann neemt daar gerust een kleine acht minuten voor om ons dat uit te leggen. En dat is fijn, want het verveelt geen minuut. De stem van Kollmann is aangenaam en de muziek werkt meditatief en leent zich er goed voor om op weg te dromen, ook al – of juist daarom – zijn de teksten vaak filosofisch. In het titelnummer bijvoorbeeld, slaat ze smalltalk plat door een passief agressieve wedervraag te stellen: “Was soll das heißen, wie war mein Tag? Soll das ein Hinweis sein, heißt das, dass du mich nicht magst?” (Hoe bedoel je, hoe was mijn dag? Is dat een hint, betekent dat dat je me niet mag?) 

Kortom, Kommunistenlibido is een onderhoudende plaat, die tot nadenken en tot dagdromen aanspoort. Behalve het soms hypnotiserende gitaarspel van Kollmann, is ook de bijdrage van de bevriende muzikanten Frieda Gaweda op bugel en Sebastian Alwin op drums daaraan zeker debet. Samen tillen ze de teksten naar een hoger plan, en maken ze dat Kommunistenlibido klopt van a tot z. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s