Hope I die before I get old?

Rockdoden. Er hangt soms een zweem van heroïek rond deze ‘gesneuvelden op het veld van eer’ waar ik maar weinig mee kan en zelfs een afkeer van heb. Neem de ‘Club van 27’ waartoe onder anderen Jim Morrison, Jimi Hendrix, Kurt Cobain en Amy Winehouse behoren.  Of neem de welhaast mythische proporties die de zelfmoord van Joy Division’s Ian Curtis heeft aangenomen, als ‘onvermijdelijke’ uitkomst van ’s mans donkere teksten. Of de vele anderen die aan een ‘rock & roll lifestyle’ ten onder gingen. Ik zie vooral de tragiek en de persoonlijke drama’s.

Eén van de laatsten in dit immer uitdijende rijtje is Taylor Hawkins, drummer van Foo Fighters. Bij de dood van een ‘rockheld’ treedt steevast een mechanisme in werking. Eerst is er de ontzetting bij de fans, het ongeloof. Facebook loopt vol met berichten, gekoppeld aan YouTube-links naar favoriete nummers.  Wanneer niet gelijk een officiële doodsoorzaak bekend wordt gemaakt, volgen de geruchten en speculaties. Hawkins had een heroïne-verleden, dus… Bij kranten, muziektijdschriften en overige muziekmedia ligt de necrologie vaak al klaar, inclusief hoogte- en dieptepunten uit een carrière. Idem dito voor de Foo Fighters drummer. Documentaires en concertopnames worden van de plank gehaald en (her)vertoond op tv. 

Na enkele dagen werd bekend dat er in het lichaam van Hawkins ‘verboden substanties’ waren aangetroffen, hetgeen voor sommige – ietwat hypocriete – fans reden was om de man te verketteren en in de ban te doen. Opvallend ook de hijgerige kop boven een artikel dat ik op internet zag passeren: er zouden tién verschillende soorten drugs in de tot stilstand gekomen bloedsomloop zijn gevonden, waarbij gemakshalve geen onderscheid werd gemaakt tussen drugs en medicijnen. Clickbait gegarandeerd. Typerend ook dat dan steevast via de diverse verkoopkanalen platen worden aangeboden waarop de overledene is te horen, meestal met een fikse prijsverhoging. In Maastricht gaat de door Dave Grohl geïnitieerde horror/heavy metal-flick ‘Studio 666’ vervroegd in première.  

Het fantastische drumwerk van Hawkins ten spijt, mijn niet overdadig grote liefde voor Foo Fighters raakte ernstig bekoeld na hun laatste passage op Pinkpop. Een show van tweeëneenhalf uur, die wat mij betreft met een uur ingekort had mogen worden, omdat dat uur gevuld werd met grappen en Grohl-len, een doorgeslagen interactie met het publiek en overbodige covers. 

Hoe dan ook: na het verscheiden van Taylor Hawkins blijven vrouw en kinderen achter, moet Dave Grohl opnieuw een groot verlies verwerken en vervoegt een drumbeest zich veel te vroeg bij de  velen die hem voorgingen voor ‘the great gig in the sky’. En bij elke (te jong) gestorven muzikant krijg ik steeds de doorgroefde, gemummificeerde kop van Keith Richards op mijn netvlies, die hoofdschuddend ‘tss tss tss’ prevelt.

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s