Asfaltfeeën – Zwart Glimmend Chroom 

Ik kom er maar niet achter of Zwart Glimmend Chroom een luisterboek is met muzikale omlijsting, een gedichtenbundel, of alternatieve popmuziek met spoken word. Enfin, wat doet het ertoe? U heeft nu vast een beeld van het genre dat door de Asfaltfeeën wordt beoefend. 

Een asfaltfee is, behalve een puzzelsynoniem voor een straatprostituee, een onopvallend bloemetje dat in staat is om door asfalt heen te groeien. De band ontstond in 2009 uit de samenwerking tussen multi-instrumentalist Cor van Ingen en dichters Ellen Deckwitz en Ingmar Heytze. Deckwitz verliet de band, maar keert soms terug als erelid, en  de vaste bezetting werd uitgebreid met Johan Borger en Julius Le Paon. 

Hoewel Zwart Glimmend Chroom net is verschenen, bestaat het uit een verzameling nummers die reeds in 2018 werden opgenomen. Is het een best-of-album? Tja, welk debuut is dat niet, zou je kunnen zeggen… Het is ook een testament, want Julius Le Paon die te horen is op vibrafoon overleed in september 2019.  

Zwart Glimmend Chroom beslaat negen nummers, goed voor 27 minuten muziek. Het is een klein werk van liefde en verlies, dat het beste zachtjes geluisterd kan worden. De combinatie van Fender VI bas, lapsteel en vibrafoon zorgt voor een sferisch klanktapijt onder de stem van Heytze. Het zou zomaar een soundtrack kunnen zijn voor beelden, die door Heytze worden opgeroepen. 

Het titelnummer is het kortste nummer, enigszins bluesy en ook wel wat cycnisch. Een dj vindt na een optreden zijn auto terug met het woord FUCK op zijn voorruit geschreven; hij veegt het weg en minzaam lachend rijdt hij weg. Hij is rijk en heeft een vette bak. Het Paradijs is een parabel die ons vertelt dat God een Duitser is. Het wordt zo overtuigend gebracht, dat ik het direct geloof. Ondertussen is de muziek wat gezapig, maar ik heb stellig de indruk, dat het primair om de teksten gaat op deze plaat. De Overkant en Voor Het Stoplicht gaan duidelijk om verlies. Vrolijk is het niet, maar wel mooi.  

Zwart Glimmend Chroom is een album voor fijnproevers met geslaagde voorbeelden van crossover tussen poëzie en muziek. De Asfaltfeeën zijn wat dat betreft een brave versie van The Doors met Heytze als tegenhanger van The Great American Poet.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s