Outta space

Build a rocket, boys!’ zong Elbow in het nummer Lippy kids. Dat was niet aan dovemansoren gericht. Inmiddels zijn de heren Branson, Bezos en Musk – allemaal niet geheel onbemiddeld – verwikkeld in een persoonlijk wedstrijdje ‘om het verst pissen’, oftewel een space race. Het is waarschijnlijk niet voor niets dat de raket van Bezos daarom op een enorme lul leek.

Branson en Bezos hebben de dampkring inmiddels al een keer verlaten, het wachten is op Musk. De ruimteaspiraties van de miljardairs zorgen voor gemengde reacties. Waar de één het technische vernuft van de menselijke soort roemt, rept de ander over verspilling van geld, kennis en middelen. Geld, kennis en middelen die beter ingezet zouden kunnen worden om de noden in de wereld te verlichten. Denk aan de arme kindjes in Afrika (of Amerika…), de klimaatverandering (de CO2-uitstoot van zo’n raket zal niet misselijk zijn) of het door een watersnoodramp getroffen Limburg. Het zal de drie ruimtepatsers waarschijnlijk een zorg zijn. Volgens Bezos wordt je je als astronaut juist bewust van de fragiliteit van de aarde. Kul. Waar zijn de Klingons wanneer je ze nodig hebt? Mogelijk is er voor het trio in een ‘galaxy far, far away’ straks een plek te vinden waar het belastingklimaat nóg vriendelijker is dan op planeet aarde.

Voor eeuwig verveelde multimiljonairs die de zeven wereldwonderen al gezien hebben, beginnen te huiveren bij het idee van wéér een trektocht door Nepal of in de rij aanschuiven voor een bezichtiging van de Machu Picchu, opent het ruimtetoerisme nieuwe mogelijkheden. Voor een slordige 250.000 dollar maak je een weliswaar kort, maar uniek uitje naar ‘space, the final frontier’. Daar heb je geen geldige PCR-test nodig. Scheelt een slok op een borrel en er kan weer wat worden afgevinkt van de bucketlist.

De onbegrensde mogelijkheden van ‘the rich and famous’ bieden nog meer opties. Ze zouden er misschien eens over kunnen nadenken om het laaghartige, met kwaadaardige domheid uitgeruste stelletje beroepsidioten dat afgelopen week in zelf genaaide concentratiekamppakken – afgetopt met een Jodenster – tegen de coronamaatregelen demonstreerde, in een baan rond de aarde te schieten. Permanent. Je zou dit tuig persoonlijk naar Auschwitz willen knuppelen, om er ter plekke wat historisch en moreel besef in te rammen, maar zo ben ik niet opgevoed. Soms tot mijn spijt.

De gewone, hardwerkende man/vrouw kan alleen maar dromen van een reisje naar outer space. Met in het achterhoofd een gedicht van Jules Deelder (‘Heelal – hoe verder men keek, hoe groter het leek’) en een raketje van de ijsboer in de hand. Of wat ruimteliedjes afspelen en een stukje tekst uit Monty Python’s Galaxy song in acht nemen: ‘So remember, when you’re feeling very small and insecure/How amazingly unlikely is your birth/And pray that there’s intelligent life somewhere up in space/’Cause there’s bugger all down here on Earth’.

DJ 45Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s