Ja, Panik – Die Gruppe

Je kunt zeggen van Spotify wat je wilt, maar soms werkt het algoritme dat het hanteert in je voordeel. Zo kwam ik via de streamingdienst in aanraking met de Oostenrijkse band Ja, Panik en ik was direct verkocht. Het totale oeuvre van de moet ik nog ontdekken, maar hun laatste album, Die Gruppe, heb ik inmiddels met almaar stijgend enthousiasme grijs gedraaid.  

De Oostenrijkers die tegenwoordig in Berlijn wonen komen op Die Gruppe sterk uit de hoek met zowel in het Engels als het Duits vertolkte nummers, die zouden kunnen worden omschreven als alternatieve of indie rock. De teksten zijn intelligent en de muziek is betoverend. Gedurende het gehele album is sprake van opgekropte energie, en het wachten is op een uitbarsting, maar die volgt niet. Dat dit allesbehalve teleurstellend is, maakt dat je het album gewoon met plezier opnieuw opzet. 

En dan hoor je de magistrale opener Enter Exit, dat als zoveel nummers op Die Gruppe is doorspekt met ingetogen saxofoonspel van Rabea Erradi. Daar waar andere bands zich bedienen van een occasionele gitaarsolo is die rol hier weggelegd voor Erradi, die als gastmuzikant een significante bijdrage levert. Hoewel het nummer, net als de andere tien, voor de coronacrisis is geschreven, is het op een griezelige manier profetisch al zijn de teksten dermate dubbelzinnig dat je wel erg gemakkelijk uit de voeten kunt met zo’n bewering. Wie echter luistert naar The Cure, waarin frontman Andreas Spechtl een Duits-Engelse smeekbede aan zijn arts richt om hulp, kan niet anders dan beamen dat het klinkt alsof het op maat is gemaakt voor de situatie waarin de wereld nog steeds verkeert.  

Doordat Engels en Duits afwisselend soms in hetzelfde nummer zijn te horen, voelt het bijgeval alsof de teksten met elkaar botsen, of ten minste dreigen te botsen – an accident waiting to happen. Het komt de dubbelzinnigheid ten goede en geeft stof tot nadenken. Neem bijvoorbeeld de tekst op slotnummer Apocalypse or Revolution: ‘it is the past that will return / from the future this time…‘ Een nummer als On Livestream is een uitstekend voorbeeld van het samenspel tussen de Duitse en Engelse taal en een geslaagde poging om af te wijken van platgetreden paden. 

Hoewel ik meer aangetrokken word door de Duitstalige nummers, verdienen ook de louter Engelstalige nummers aandacht. 1998, bijvoorbeeld, is semi-autobiografisch. Spechtl mijmert in deze sfeervolle ballad over zijn jeugd, over hoop, verlangen en teleurstelling. ‘a country boy / afraid to go online / for the first time…there was a crack in the world / and I tried to slip in / I was looking for you / but I found/ all sorts of things / from multitude to solitude.’ De nummers What If en The Zing of Silence tonen de experimentele, elektronische kant van Ja, Panik en fungeren als intermezzo.  

Die Gruppe werd opgenomen tijdens de pandemische lockdown in de zomer van 2020, die de band doorbracht in hun thuisregio Burgenland. De avondklok in Oostenrijks maakte dat de band zich in zijn geïmproviseerde studio moest verschansen. De pandemische beperkingen betekenden ook dat Die Gruppe het eerste werk is dat de band zelf produceerde. Volgens Spechtl was dat de beste beslissing ooit hebben en zal de band dat nooit meer anders doen. Ik geef ze groot gelijk. Als ik Die Gruppe beluister, is dat namelijk nergens voor nodig. Wel hoop ik dat dit ook geldt om Erradi te betrekken bij een volgend project, want zoals ik eerder stelde is haar bijdrage voor dit album zo veelbetekenend dat ik mij een volgend album van Ja, Panik zonder haar maar moeilijk kan voorstellen.  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s