Os Barbapapas – DooWooDooWoo

Dat je altijd voorzichtig moet zijn vergelijkingen wordt pijnlijk duidelijk gemaakt doordat Os Barbapapas in het begeleidend schrijven bij het promo-exemplaar van zijn debuutalbum DooWooDooWoo wordt vergeleken met Khruangbin. Daarmee wordt de lat hoog gelegd en bestaat het risico dat niet aan de verwachtingen wordt voldaan. Quod erat demonstrandum. 

Ja, de muziek van het uit São Paulo afkomstige viertal kwartet lijkt heus op die van de band uit Houston, maar alleen al als je kijkt naar de lengte van de nummers, dan gaat die vergelijking al mank. Het langste nummer op DooWooDooWoo duurt ongeveer even lang als het kortste nummer op een Khruangbinplaat. Daarmee constateren we meteen dat de nummers op het debuut van Os Barbapapas kort zijn. Het album telt er dertien en duurt minder dan een half uur. Wellicht is dit toe te schrijven aan de uitzonderlijke omstandigheden waarin het tot stand kwam.  

De vier artiesten moesten improviseren: aangezien het oorspronkelijke plan om een album in een studio op te nemen onmogelijk werd gemaakt door Corona, werden de reeds opgestelde nummers uitgesteld ten gunste van een nieuw concept. Iedereen nam ideeën voor zichzelf op, waaraan de anderen later hun steentje zouden bijdragen. Het resultaat is een wonderbaarlijke reis die ons de ruimte in drijft, naar een tekstueel onbemand ruimtestation. 

Het titelnummer is een een fijne mix is van soul, latin jazz en surf. Ook Iiiiriri, dat begint als een wachtmuziekje, maar dan in de vorm van een gitaarsolo een heerlijk surfgeluid laat horen is een geslaagde mix van stijlen. Van de title track durf ik zonder meer te stellen dat het te kort duurt. Van Iiiiriri weet ik dat niet zeker, omdat het wordt gevolgd door het psychedelische Sanga en het rock ‘n rollende surfgeluid van Zaatar, die beide tot de meer aansprekende nummers horen. 

DooWooDooWoo lijkt nog het meest op een soundtrack van een niet bestaande film. Het is gemakkelijk wegdromen op de funky grooves, elektronische klanken en klassieke percussiepatronen. Het gevaar bestaat echter, dat wanneer je net lekker in een flow zit, je alweer moet schakelen naar de volgende, waardoor er van de betoverende werking die wel degelijk van de composities uitgaat te weinig aantrekkingskracht overblijft. Het wachten is dus op het vervolg, waarbij de band wel kan samenkomen en waar nummers gezamenlijk kunnen worden uitgebouwd zodat we er langer van kunnen genieten. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s