Homemade Empire – Fog Rolls In

Bij de eerste aarzelende tonen van We Breathe Through It ben ik plotsklaps weer in mijn studentenkamer, eind jaren tachtig, met mij Tascam viersporenrecorder voor m’n neus. Te veel sporen gepingpongd, slippende tape, bandruis.

Gelukkig is de Utrechtse muzikant Bart de Kroon – die we nog kennen van zijn bijdrage aan miskend We vs. Death – stukken vaardiger in het schrijven van liedjes. Zijn werk levert een fascinerend album op getiteld Fog Rolls In, uitgegeven door Subroutine. Een solo-werkstuk, waaraan Bram Nigten (ex-WOLVON, Rats on Rafts) een belangrijke bijdrage heeft geleverd. En wees gerust: niet alles klinkt enkel grijs van de ruis.

Fog Rolls In telt zeven deels lang uitgesponnen composities die allemaal prettig lo-fi klinken maar bol staan van de spanning en eigenzinnige creativiteit. Een album om stapsgewijs te ontdekken en gefascineerd uren mee door te brengen. 3 Swords bijvoorbeeld, neemt ruim 10 minuten in beslag. Maar daarin wordt een universum aan sferen en klankkleuren verkend; het lijkt een lange reis langs heel veel nog niet eerder verkende bestemmingen. Het start met een enorme bos noise, maar halverwege horen we niet veel meer dan zacht aangeslagen gitaren, een toetsenpartij en de onvaste kopstem van Bart de Kroon, die kwetsbaar zingt richting een afsluitende open vraag: do orbiting satellites float or fly?

Daar staat dan een compact liedje tegenover als Another Guitar Riff waarin we enkel een gitaar horen waarover De Kroon zingt over economische groei en hoe in feite de wereld naar de knoppen gaat. Rijmen doet het niet. De teksten zijn verhalen, die zo lijkt het de muziek in zijn geforceerd. Alsof het twee losse identiteiten zijn die met elkaar te maken hebben, maar niet per se. Afsluitend A New Safe Space is weer zo’n epos waarin we een reis afleggen. Smullen is het typisch slowcore gitaargeluid: fragiel en vol tegelijk met net dat crispy randje. En Homemade Empire weet bij vlagen ook van uitpakken: het eerste liedje Stay Awake, Stay Alive bijvoorbeeld heeft een orkestraal stuk waar het oude Genesis zich niet voor zou schamen. En ook Concrete Allure (nocturne) opent alsof het seventies symphonische rock betreft.

Maar op repeat gaat hier Transcendental Pursuits: een uptempo noisy liedje op basis van een repeterend toetsenpartijtje dat halverwege aangenaam instort. De kopstem van de componist verzuipt in het gitaargeweld en ligt daarom juist heerlijk ingebed. Waarom weet ik niet. Maar het is een heerlijk euforisch liedje om heel hard te draaien in je auto.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s