Steven Wilson – The Future Bites

Steven Wilson levert met The Future Bites zijn zesde soloalbum af. Dit betekent echter niet dat het een voorspelbaar album is. Wilson wist ons gedurende zijn hele carrière – bij Porcupine Tree (tussen 1991-2010), bij Blackfield (sinds 2004) en solo (sinds 2008) te verrassen. Dat zal hem soms fans hebben gekost, maar zeker ook fans hebben opgeleverd. We zijn benieuwd hoe dat zit met The Future Bites?  

Op dit album onderzoekt Wilson hoe de mens omgaat met alle bedreigingen en verslavingen die zijn geïntroduceerd in het internet tijdperk.  The Future Bites is echter geen dystopisch album, maar biedt wel een eerlijke kijk op het hier en nu. Wilson doet dit door middel van een uitgebalanceerde mix van elektronische en akoestische muziek die door hemzelf en David Kosten (Bat For Lashes, Everything Everything) is geproduceerd. 

De tegenstelling tussen openers Unself (akoestisch) en Self (behoorlijk elektronisch) kon bijna niet groter: een goede keus. Beide nummers doen vermoeden dat Wilson met The Future Bites aardig richting pop beweegt en er veel minder (prog)rock op te horen is. Dit was overigens al duidelijk door de tot nu toe uitgebrachte singles, die weliswaar redelijk verschillend van stijl zijn, maar waarop melodische pop toch wel de gemene deler is. King Ghost neigt zelfs naar dreampop en 12 Things I Forgot dat dan weer een het akoestische element als hoofdmoot heeft, is makkelijk in het gehoor liggend en traditioneel opgebouwd. Onze voorkeur gaat dan toch uit naar Eminent Sleaze dat een stevige bas als ruggengraat en een prettige 80’s vibe heeft zonder dat synths overheersen en die ruimte laat aan hoekige gitaarriffs. Datzelfde geldt voor Personal Shopper, al geldt hier dat het nummer bovengemiddeld lang is, waardoor er veel meer ruimte is om van sfeer te veranderen gedurende het nummer, zodat het wel wat weg heeft van een onderdeel van een poprockopera. 

Al met al is het album niet alleen akoestisch/elektronisch in balans, maar ook qua rustige en meer uptempo nummers. Man Of The People zorgt na het snellere Eminent Sleaze voor een rustpuntje, dat net zo dromerig klinkt als King Ghost en Follower sluit goed aan op Personal Shopper, terwijl het slotnummer Count Of Unease wel iets wegheeft van een langgerekte soundscape, waardoor we na het beluisteren weer helemaal op ons gemak zijn. 

The Future Bites staat als een huis en klinkt als een klok. Per saldo zal het Wilson dus geen fans kosten. Sterker nog, voor wie hem niet kent is dit een uitstekende gelegenheid om de schade in te halen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s