Lonely The Brave – The Hope List

Het opvallendste aan Lonely The Brave was meteen de grootste handicap van de band. Een zanger met plankenkoorts is nu eenmaal niet handig. Niet dat daar op de plaat iets van te merken was, gelukkig, maar het leidde in 2018 wel tot het vertrek van Dave Jakes. Dat dit niet het einde betekende van Lonely The Brave, kondigden de vier overgebleven bandleden destijds al aan en inmiddels is dan inderdaad een plaat geboren, waarop de nieuwe zanger, Jack Bennett, te horen is. Op het eerste gehoor doet hij dat niet onverdienstelijk, want eerste single en albumopener Bound mag er zijn. Doorstaat het volledige album echter ook de lakmoesproef? 

Wat opvalt op The Hope List is de voorspelbaarheid. De band schuwt het grootse stadionrockgeluid niet en de nummers zijn zorgvuldig opgebouwd, maar ze willen me vaak niet bij de lurven grijpen, zoals dat in het verleden wel degelijk gebeurde. Hoewel er wel degelijk pit zit in de rocksound van Lonely The Brave, is er eigenlijk ook altijd sprake van een zekere ingetogenheid. Niet dat die twee met elkaar botsten, maar er is ook niet per se sprake van synergie. Op Bright Eyes is dat bijvoorbeeld goed te horen. Het nummer is qua muziek een van de stevigste op The Hope List, maar het is net alsof er sprake is van een onder- en bovenstroom. Emo voert de boventoon in plaats van alternative. Het resultaat speelt ook de laatste single Keeper parten.  De stem van Bennett, de postrockgitaren en de immer stuwende drumpartijen vullen elkaar prachtig aan, maar het wordt zelden spannend. Oppervlakkig is een term die komt boven borrelen, al heb ik het gevoel dat ik daarmee de muziek te kort doe. 

Zou het kunnen zijn dat Lonely The Brave dankzij lockdowns en de onmogelijkheid om te toeren te lang de tijd heeft gehad om aan de productie en de mix te werken? Er zit in nummers als Chasing Knives en eerdergenoemde Bright Eyes zoveel power, dat ik heel benieuwd ben om de band live te zien optreden, maar op plaat wordt het mij mede door ballad en titelsong The Hope List en Something I Said toch te zwaar te moede. Niet dat ik tegen ballads ben, want het akoestisch beginnende My Heavy Heart kan ik zeker waarderen… tot het moment dat het alsnog wordt uitgebouwd naar een volledig rockgeluid dat we op de rest van de plaat ook kunnen horen. Dat is een typisch gevalletje ‘jammer’ en onderstreept alleen maar mijn conclusie dat het wel veel van hetzelfde is, dit nieuwe album van Lonely The Brave. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s