Kwartet Niek Hilkmann – Een Teken aan de Wand

Niet aanstellen nu, je hebt zelf gevraagd of je die plaat al mocht horen om er iets over te kunnen schrijven, dus dat moet dan nu gebeuren. Een man een man, een woord een woord… raar gezegde is dat eigenlijk, vanuit dit tijdsgewricht beschouwd.

Als recensent wordt je geacht uitspraken te doen over nieuwe platen. En door dat te doen ga je dus zelf ook een beetje met je billen bloot. Recenseren heeft niet zo veel met ‘verstand van’ te maken, al leggen veel mensen dat wel zo uit. Recenseren beoogt te beschrijven wat muziek met je doet, wat je er leuk aan vindt en wat niet. Het is een mening en niks meer dan dat. En een recensie geeft wat feiten weer, over wie die artiest is bijvoorbeeld. Net als de artiest wordt ook de recensent afgerekend op zijn werk. Door anderen dom gevonden te worden ligt altijd op de loer.

Recenseren is vooral twijfelen en ongemakkelijk. Hoe zullen de lezers hierop reageren? En zullen de mensen waarover je schrijft je nog wel aardig vinden als je onbevangen opschrijft wat je denkt?

Kwartet Niek Hilkmann komt uit Rotterdam. Niek Hilkmann speelde eerder in Yoshimi! In het kwartet vinden we meer bekende Rotterdamse gezichten, niet in het minst Arie van Vliet van onder andere Lewsberg, die kordaat de bas beroert. Een Teken aan de Wand telt 8 liedjes, Nederlandstalig. Om er maar een debiele vergelijking in te smijten: het is alsof Spinvis zich een paar liedjes laat begeleiden door Lewsberg. Nederlandstalige rijmende teksten over ogenschijnlijk alledaagse onderwerpen op een bedje van Velvet Underground-achtige rammelende gitaren.

Een moeilijke klant, een goed restaurant, een schoen vol met zand, een zeeolifant, een lopende band, een hoed in een hand, een verse croissant, een beetje gênant: een teken aan de wand.

Kwartet Niek Hilkmann steekt met deze plaat in feite het eigen hoofd vrijwillig in de strop. En nu maar afwachten of de vloer plots onder hen verdwijnt… of niet. Over de muziek, niets dan lof. Het is mooi opgenomen en klinkt aangenaam. Passend bij het gesuggereerde tijdsbeeld met orgeltje dat de pakkende melodieën effectief steunt. Ronduit swingend en geschikt voor danspasjes op een daarvoor geschikte vloer is bijvoorbeeld Turbo Polyp. En ook titelnummer Een Teken aan de Wand is daarvoor geschikt hoor. Ja, het is als Lewsberg, met misschien gemiddeld een hoger tempo en de krankzinnige atonale uitbarstingen op gitaar ontbreken. De teksten daarentegen, is een kwestie van love, laugh or leave. Het roept, zo is proefondervindelijk ondervonden, tegenstrijdige reacties op. Deze recensent zocht uit ongemak steun bij enkele toevallige voorbijgangers in huis. En stelt vast dat vooral de vet aangezette rijm en de dictie van de zang niet zelden afkeer uitlokt, en wel zonder aarzeling, direct.

In een gesprek met MuziScene legt Niek Hilkmann uit dat hij zich beseft dat het kwartet risico neemt met de aanpak van hun muziek en met name de teksten. Het risico is dat mensen het opvatten als grap. Maar dat is het geenszins, legt hij uit. Zelf nemen zij hun teksten hoogst serieus. ‘Lulligheid’ als statement.

Welnu, het is ernstig de vraag of de bedoelingen van Kwartet Niek Hilkmann gaan worden begrepen. Of dat zij live vooral publiek gaan trekken dat komt lachen om een nieuwe Hausmagger. Of zullen er mensen zijn die zich, net als uw recensent, zich ongemakkelijk voelen bij het aanhoren van een lied als Eierschalen en het oordeel laten bij een stoplap als ‘leuk hoor’. Uit angst dom gevonden te worden door je vrienden en vooral ook die heren van het kwartet die kennelijk slimmer zijn dan jij.

Een gedachte over “Kwartet Niek Hilkmann – Een Teken aan de Wand

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s