Lice – Wasteland: What Ails Our People Is Clear

Wasteland: What Ails Our People Is Clear is het debuutalbum van postpunkformatie Lice uit Bristol. De band wordt in bewondering gevolgd door tal van generatie- en genregenoten. Idles nam ze al eens mee op toer en ze deelden het podium met bijvoorbeeld Shame, The Fall, Fat White Family en Girl Band. Dat je dat dan maar vast weet. Ook aardig om te weten dat ze Katy J Pearson en Goat Girl tot hun vrienden rekenen. Van die laatste band uit Londen zingen Lottie Cream and Holly Hole samen met Katy J Pearson mee op het afsluitende deuntje op Wasteland, etc. etc.

De bewondering voor Lice komt misschien wel voort uit hun compromisloze wijze van experimenteren en zonder gêne geflirt met intellectuele literatuur. En, je voelt ‘m aankomen wellicht, het debuut is dan ook meteen een conceptplaat. Lice heeft, alsof ze J. R. R. Tolkien of misschien eerder Terry Pratchett naar de kroon wilden steken, voor de teksten van Wasteland etc. etc. een complete fantasiewereld ontworpen. Voor het verhaal is geput uit aansprekende literaire voorbeelden, een beetje science fiction en magisch realisme gemixt, met als einddoel een satire over satire. Hoewel, satire? Een verhaal waarin de wezens die wasteland bewonen serieus werk maken van de destructie van hun wereld, klinkt eigenlijk best reëel. Tegelijk heeft Lice allerlei opvattingen over hoe mensen communiceren en over het politieke debat. Ook die gedachten zijn verwerkt in de teksten van het debuut. Ja ja…

Dan de muziek. De creativiteit blijft niet bij het verhaal alleen. De band heeft een eigen instrument ontworpen die ze door heel de elf nummers tellende plaat gebruiken: een noise-machine. Op een enkele adempauze na schuurt en kraakt het album onder het gewicht van de pretenties. Het is lastig te doorgronden, weerbarstig. De gitaren en bas op single R.D.C. klinkt misschien als Shellac, maar Lice mengt het met dromerige psychedelisch klinkende stukken, om weer terug te vallen in stuiterende noise en dwarse akkoorden. Persuader is een adempauze in het geweld, dat op de zang na lijkt op een tokkelend liedje van Ought. Om in Arbiter weer te keer te gaan als stadsgenoten Idles, alleen laat Lice het pakkende refreintje achterwege. Zo springt Lice het hele album van sfeer naar sfeer, ook binnen de composities zelf.

En om het helemaal af te maken, brengt Lice het allemaal uit op een eigen opgericht label: Settled Law Records. Op dat label willen ze graag, naast eigen werk, experimentele muziek van geloofsgenoten uitbrengen. Waarvan acte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s