Viagra Boys – Welfare Jazz

Viagra Boys uit Zweden zijn geen lieverdjes. En ze winden er geen doekjes om. Ain’t Nice opent hun langverwachte tweede album Welfare Jazz en valt met de deur in huis. Ik ben niet leuk, het is niet leuk, horen we op een stampend ritme, een scheurende sax en de voor de band kenmerkende zwaar overstuurde bas. Een door alle zompige ritmesectie modder snijdende solo op een keyboard maakt het helemaal af. Hij heeft een verzameling vintage rekenmachines, zingt hij. En als je dat niet leuk vindt, dan zoek je het verder maar uit! Je ziet zijn dikke middelvinger in je richting omhoog komen. Zo. 2021 is begonnen, met een snerpende stuiterende topplaat vol absurditeit en snijdende humor, uit Zweden!

Ik heb geen vrouw nodig die me vertelt wanneer ik naar bed moet of mijn tanden moet poetsen. I’m a rebel ti’s I die, schreeuwt de band ons toe in Toad. Frontman van de band Sebastian Murphy vertelt in een persbericht die het verschijnen van Welfare Jazz begeleidt, dat de plaat is gemaakt in de periode na een langdurige relatie waarin hij elke dag drugs nam en zich als een varken gedroeg. Daarna volgde de spijt, en niet meer terug te draaien gevolgen. Tja, in een nummer als Toad zie je in je verbeelding inderdaad een Amerikaanse redneck die in een kamer opgebouwd uit boomstammen met een confederale vlag aan de muur blikken bier verorbert en minachting heeft voor alles en iedereen. En vooral zijn liefdespartner. Zelfdestructie, maar vervat in de meeslepende opwindende groevende postpunk van Viagra Boys klinkt en voelt dat gewoon smerig lekker.

Creatures is een song gebouwd rond een bassynth, een stuwend ritme en zang die klinkt als een woedeuitbarsting van Nick Cave in de Birthday Party-periode. I Feel Alive doet dan weer denken aan smerige bluesy swamprock, gezongen door een met drank volgegoten Tom Waits begeleid door Jon Spencer. 6 Shooter is een heerlijk stuwend ruig instrumentaal nummer waar je wel op moet gaan headbangen, of wild ronddansen in je kamer. Het nummer splijt de plaat in tweeën en geeft er wéér een nieuwe draai aan. Net al een serie korte soundscapes, vaak gesproken teksten, die her en der tussen de uitstekende songs opduiken. Het voegt allemaal toe aan het gevoel dat je naar een opwindende film zit te kijken waar de ene na de andere verwikkeling aan je voorbij flitst. Met licht nachtmerrie-achtige kenmerken. Geen moment de tijd om je te vervelen. Een shot speed die je naar adem doet happen. Vet én smerig klinkend tegelijk. Liefhebbers weten genoeg bij de mededeling dat Matt Sweeney (Chavez) onderdeel uitmaakte van het team producers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s