Spinvis – 7.6.9.6

Ik kan me de betovering nog herinneren van de eerste Spinvis. Dat begon al met dat bandje op de hoes, van welk merk ik er dozijnen in kasten had zwerven. De nostalgie die dat opriep en die je terug hoorde in de knutselwerkjes van Erik de Jong, alias Spinvis. En de jaloezie de we voelden omdat hij, knutselaar op leeftijd, wel werd opgepikt door Excelsior, dat label waarvan we toen nog elke release uitcheckten en die best vaak liefdevol aan de borst drukten.

En toch was er toen ook al ambivalentie. Het was allemaal charmant en een paar liedjes waren echt raak. Maar rechtvaardigde dit al die opwinding. Ik ben Spinvis sindsdien steeds blijven beluisteren maar nooit is er meer iets in mijn verzameling terecht gekomen, omdat het mij te veel als meer van het zelfde in de oren klonk. Natuurlijk hoorde je zijn ontwikkeling in het schrijverschap, zowel in de taal als de muziek. En je zag dat het budget kennelijk groeide, want de producties werden steeds ambitieuzer. En er was natuurlijk die erkenning en alle aandacht voor dit fenomeen. Knappe carrière.

Nu is er het nieuwe album 7.6.9.6 en luister ik met die achtergrond naar Spinvis anno 2020. En weer eindig ik met een ambivalent gevoel. De hele plaat staat vol prachtig klinkende liedjes met een sfeer die me normaal aanspreekt, of zelfs raakt. De productie is rijk. Hier horen we een Nederlandse artiest die is gearriveerd, de mogelijkheid is gegund om zijn dromen uit te voeren, de middelen heeft om zo iets moois te maken en het draagvlak het te laten horen aan wie luisteren wil. In die zin in 7.6.9.6 mijlen ver verwijderd van die zolderkamer waar het volgens de mythe ooit begon. Volwassener.

Toch heeft Erik de Jong het in de tussentijd voor elkaar weten te krijgen dat hij zijn eigenheid, die naïef klinkende verwoording en zangstijl, heeft bewaard. Zijn stijl is in al die jaren niet essentieel veranderd. Het zijn nog steeds ambachtelijk gecomponeerde liedjes met Nederlandstalige teksten over dingen van alledag. Dat is mooi. Dat is indrukwekkend. Zeker ook omdat de liedjes van nu, in niets onderdoen voor die van toen. Deze plaat is dus ook risicoloos blind aan te schaffen door de vele hartstochtelijke fans. Die zullen erin zwelgen.

Blijft over de ambivalentie. Ambivalentie ergens tussen mensen die dwepen met Spinvis en elke ademtocht toejuichen, en de mensen die zeggen nergens zo de spuitpoep van te krijgen, als van Spinvis. En ik, ik luister naar 7.6.9.6, erger mij aan de in mijn oren als ‘overacting’ klinkende zangstijl, vraag me af of die teksten nu mooie observaties zijn of flauwe rijmelarij, stel vast dat er niet veel is veranderd en luister tegelijk met veel plezier naar de muziek, de productie, en de rake composities van de vaak kleine triestige liedjes. En laat ‘m liggen in de bak van mijn platendealer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s