The Mysterons – Meandering

Het valt niet mee de muziek van Amsterdams The Mysterons helder te omschrijven. Ze passen misschien nog het best in een rijtje artrockbandjes zoals Dutch Uncles en D.D. Dumbo. Van die bands die springerige tegendraadse indie maken waar je eerst een keer of tien naar moet luisteren voor je eindelijk snapt waar die onaangepaste break nu precies zit. Het is toverballenindie.

Maar laten we de omschrijving even voor wat die is: The Mysterons is een bijzonder getalenteerd gezelschap dat de lampen van het plafond musiceert op hun debuutplaat Meandering. Een plaat die zwanger is van de invloeden. Het is hoekig, je hoort patronen slim door elkaar heen lopen alsof Phillip Glass heeft meegedacht. Vol spannende sounds van sixties orgeltjes, synths, een enkele ruige gitaar tot en met ronkende bassen, en altijd met een sterke groove. De muziek vliegt je hier letterlijk om de oren en het is moeilijk je in het woud van loopjes en geluidjes op een enkele te concentreren. En toch vloeit het mooi samen en klinkt in al zijn complexiteit indrukwekkend strak. Je hoort vleugjes sixties pop, het doet soms denken aan Camel uit de jaren zeventig, en in topliedje Turkish Delight moet je toch denken aan de new-wave-met-arabische-motieven van Slauerhoff en wat speelsheid betreft aan Weekend At Waikiki. 

Met als kers op de barokke taart de stem van Josephine van Schaik. Haar hoge ijle stem kronkelt door de drukke instrumentatie heen en zoekt bijna altijd geheel haar eigen weg. Als een Kate Bush on acid. Een indruk die wordt versterkt door de vervreemdende effecten die ze veelvuldig toepast en waarmee ze slim zorgt dat haar vocalen zelfs op momenten van groots bandgeweld overeind blijven.

The Mysterons is een aanwinst in het Nederlands bandjes landschap, dat wisten we al even van al die optredens het laatste jaar op de mooiste festivals, en bevestigt dat met dit mooi debuut. Wel een plaat die wat vereist van de luisteraar. De band schrijft geen doorsnee nummers maar maakt er een gewoonte van heel vaak volkomen onverwachte wegen in te slaan, die aanvoelen als haakse hoeken. En dat is misschien het enig minpuntje op deze plaat: het is een beetje een trucje dat The Mysterons gebruikt en hoe verrassend ook, op een gegeven moment weet je dat wel en ga je bijna verlangen naar een nummer dat gewoon in rechte lijn van a naar b gaat.

Rest nog de vraag hoe deze band aan zijn naam is gekomen. The Mysterons is ontleend aan een poppenserie uit de jaren zestig; een periode waarin de ouders van de bandleden waarschijnlijk hun jeugd beleefden. De serie heette Captain Scarlett And The Mysterons en was een duistere en meer mysterieuze versie van Thunderbirds. Een naam die de band prima past, gezien de jaren zestig soundjes – hoor dat orgeltje – en de sience-fictionwaardige muziek. Maar Van Schaik en consorten zijn veel te jong om daar weet van te hebben. Wie heeft ze dit ingefluisterd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s