Iggy Pop – Post Pop Depression

Er ging begin dit jaar toch een lichte siddering van opwinding door de rockminnende gelederen. Althans, in dat deel dat als tiener met hun eerste bandje niet de riff van Smoke On The Water probeerde te spelen, maar koos voor I Don’t Wanna Be Your Dog. Aanleiding: die oude held Iggy Pop – 68 jaar oud inmiddels – ging een plaat maken met die relatief nieuwe held Josh Homme. En de inkt van de aankondiging was amper droog of de eerste klanken waren al te beluisteren op het web. Alsof er haast bij was.

Opwinding genoeg zou je zeggen, maar er gaat nog een schepje bovenop nu Iggy in een interview zegt dat deze plaat aanvoelt als – vrij vertaald – ‘m’n biezen pakken’. De speculaties over de vraag of dit dan Iggy’s zwanenzang is, zijn niet van de lucht. Evenals de opmerking dat, als hij dan het tijdelijke inruilt voor het eeuwige, hij wel met een leuke plaat uitzwaait.

Al die mensen die de vlag uit steken voor Post Pop Depression hebben allemaal hartstikke gelijk. De plaat is zo puur als bronwater, met heerlijke garagerock vergeven van de lucht van cowboy boots en benzine lekkende Amerikaanse oldtimers. Alsof je een slechte film van Tarantino binnenwandelt, vol shady karakters, zich afspelend ergens diep in de Amerikaanse woestijn. De teksten zijn vol humor en uiteraard worden er geen doekjes om gewonden: „You take your motherfucking laptop, and just shove it into your goddamn foul mouth”, dist Iggy er op los in Paraguay.

Maar goed, dat hadden we misschien ook wel verwacht bij de aankondiging van deze nieuwe supergroep. Als je kunt beschikken over Josh Homme, zijn Queens Of The Stone Age-bandmaat Dean Fertita en Arctic Monkeys drummer Matt Helders, wat kan er dan nog mis gaan? Toch is Post Pop Depression niet een vlammende plaat met veel uptempo rocksongs, wat je gezien de bezetting misschien ook had kunnen verwachten. Post Pop Depression is wel een prachtig klinkende, groovende popplaat met geweldig pakkende liedjes die met veel zorg en oor voor detail zijn vastgelegd. Met de mooie melodieuze gitaarlijntjes van Homme als versiering en killer baslijnen van afwisselend Homme en Fertita als swingend fundament. En dan die stem… Nee, Post Pop Depression maakt al die hooggespannen verwachtingen gewoon meer dan waar.

Pop en Homme tekenen voor de songs. En er zitten er tussen die uit kunnen groeien tot moderne klassiekers. Gardenia bijvoorbeeld, het nummer dat Candy van haar troon gaat stoten. Zo’n raak en hitgevoelig liedje wordt dan afgewisseld met complexere composities als In The Lobby en German Days; twee rocksongs met sterke jaren zeventig karakteristieken waar je Bowie als het ware hoort mee neuriën. Sunday heeft dan weer een verleidelijk dansbare groove. En afsluiter Paraguay is toch de kers op de taart: lang uitgesponnen met een grootst refrein en een verrassend stuiterend einde. Paraguay start nota bene met een a capella dat we de komende tijd nog wel eens gescandeerd zullen horen: „Wild animals they do, never wonder why, just to do what they goddamn do”.

Post Pop Depression is een plaat waar je wel voor moet vallen. Al is het maar om die bijzondere diepe stem van Iggy Pop. Die ligt dik bovenop de mix van de plaat zodat je elke trilling en elke gruizige rimpeling van zijn stembanden kunt horen. Dat doet gek genoeg ook denken aan die laatste platen van Johnny Cash die ontroerden om de kwetsbaarheid die je in de stem van de bejaarde hoorde. Als je Iggy Pop dan gruizig hoort zingen ‘Gonna go where sore loosers go.. won’t stop to say goodbye..’, dan moet je toch bijna even slikken. Of is dat uit verdriet dat de plaat maar negen nummers telt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s