The Thermals – We Disappear

Weezer, eat your hart out. The Thermals worden toch steeds meer dé grossier in puntige catchy punkpop songs op een basis van gruizige gitaren, en die status onderstrepen ze dubbeldik met het nieuwe album We Disappear. Een album dat wel in emotionele lading afwijkt van het voorgaande werk. Tot nu toe leken Hutch Harris, Kathy Foster, en Westin Glasseen één al lang leve de lol te zijn. Maar die tijd is voorbij. Hutch zingt het hele album vol met spitsvondige teksten over liefde – en dan vooral van het type verloren liefde, en de spijt die je daar van hebt, het is gewoon té erg – de dood (The time before us opens at the end, but only for a moment, then it swallows us again, we disappear) en ons subleven op internet. Met name dat laatste thema wekt interesse. In opener Into The Code legt Hutch ons uit dat we ons hele leven laten zien op het web, in code, in de ijdele hoop zo onsterfelijk te worden; food for thought.

We disappear telt tien liedjes. Niks mis mee. Toch een kritische noot aan het adres van de alternatieve rockers, want op vinyl betaal je wel de hoofdprijs voor een plaat die nog geen half uur klokt. Hoewel, als grapje eindigt kant A in een eeuwige groef; dus de plaat is in potentie oneindig lang. Voor je duiten krijg je wel tien echt puntige liedjes voor terug, waarin continu het gaspedaal wordt ingedrukt en je een stevige pot noise om je oren krijgt; punkpop met ballen. Op aanstekelijke ritmes waar je niet bij stil kunt blijven staan. En natuurlijk allemaal voorzien van ongelofelijk aanstekelijke zanglijnen die je mee moet brullen. Zeker als Hutch en Kathy samen zingen, zoals in het na-uit-elkaar-gaan-liefdesliedje Thinking Of You. Dit is de ideale plaat voor lange ritten deze zomer op weg naar de zon.

Geprezen zij ook Chris Walla, ex gitarist van Death Cab For Cutie, die voor de tweede keer tekent voor de productie van een album van The Thermals. Ik weet niet hoe hij dat doet, maar hij laat het drietal – toch vaak lastig op te nemen zonder dat het erg plat wordt of je te vergrijpen aan stapels overdubs – uit je speakers knallen en toch te klinken alsof ze voor je neus live staan te spelen. Hulde!

We Disappear is een krachtige punkpop-plaat met, verdomd als het niet waar is, ook nog een beetje inhoud. Ik ben benieuwd of de nieuwe aanstaande van Weezer daar ook maar bij in de buurt kan komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s