The Posies + Cooper + Black Horse Society

31 maart 2016, Paard van Troje, Den Haag

Ken Stringfellow is een artiest waar je uren onafgebroken naar kunt kijken en blijven kijken. Hij staat in het rijtje van muzikanten die de beleving van hun muziek met emmers tegelijk de ruimte in slingeren. In uptempo nummers loopt hij als een gekooide tijger over het podium, springt op om de accenten extra kracht bij te zetten en spuugt regelmatig zijn mond leeg. Dat laatste lijkt een eigenaardige gewoonte voor een zanger, omdat die toch doorgaans een droge bek krijgen van alle lucht die ze er uit persen. Zo niet Ken Stringfellow.

In het Paard van Troje staat hij verscholen achter twee keyboards. Met regelmaat jongleert hij met die instrumenten én zijn gitaar. Waarbij het wel lijkt of elke noot die hij speelt fysiek pijn doet; bij elke aanraking van een toets vertrekt dat gezicht vol uitdrukkingskracht. En elke strofe die hij zingt lijkt recht uit zijn gemartelde hart te komen.

Daar stonden ze dan weer eens: Ken Stringfellow en zijn maat Jon Auer, samen de kern van The Posies. Er komt deze maand een nieuwe plaat van ze uit. Zo af en toe komt het er kennelijk van om samen nummers te schrijven, tussen alle nevenwerkzaamheden van beide muzikanten. De plaat wordt gekleurd door het op 39-jarige leeftijd overlijden van drummer Darius Minwalla na een ongeval. En het bizarre toeval wil dat ook oud-bassist van The Posies Joe ‘bass’ Skyward een week geleden overleed aan kanker. Het werpt een schaduw over het concert. Stringfellow vertelt er over en draagt een nummer op aan zijn overleden vrienden.

In Den Haag worden Stringfellow en Auer door maar één muzikant ondersteund: de piepjonge drummer Frankie Siragusa. Een bassist ontbreekt. Dat houdt geen verband met het recente overlijden van oud-bandleden maar is een keuze. Het is even schrikken als het eerste nummer wordt ingezet en het volledige concert blijkt te worden gespeeld met een achtergrond-tape die met name bas maar ook toetsenpartijen legt onder het spel van de tegenwoordig in Frankrijk wonende Amerikanen. Misschien ligt het er aan dat je er aan moet wennen, maar het lijkt alsof de band roestig uit de startblokken komt. Het duurt even voor het concert tot leven komt.

Nog te verschijnen
The Posies trakteren het publiek – vooral echte fans die inmiddels wat op leeftijd beginnen te raken – op flink wat nummers van Solid States, het nog te verschijnen album. En geen ziel die deze nummers al eens heeft gehoord. Toch maakt de band ook met deze nummers al snel connectie met de zaal; het nieuwe werk is weliswaar meer elektronisch en mist de pit en de menselijke hand van een bassist, maar de songs dragen ontegenzeggelijk de handtekening van Stringfellow en Auer; toch de Lennon en McCartney van de gitaarscene uit de jaren negentig. Nieuwe nummers met veel dynamiek, moeiteloos vertolkt door de twee gitaristen die rukken en trekken aan de snaren en hun nieuwe jonge kompaan die indruk maakt met raak drumwerk.

Naar mate het concert vordert, neemt de intensiteit toe. Foto’s: MICHEL MEES

Naar mate het concert vordert neemt de intensiteit toe. Oude klassiekers komen langs – Dream All Day, Throwaway en Flavor Of The Month bijvoorbeeld – en op de geluidsband die meeloopt komt bij deze nummers het baswerk beter tot zijn recht. Maar wat het gemis van een bassist op den duur vooral doet vergeten is de ongelofelijke inzet van Auer en Stringfellow, het prachtig gitaarwerk en bovenal de verbluffende samenzang van die twee goudkeeltjes. Hoogtepunt wat betreft die samenzang is misschien wel afsluiter You’re The Beautiful One. Een atypisch nummer om de zaal mee te verlaten; lager van tempo en een gevoelig introspectief nummer, zeker in vergelijking met een nummer als Everybody Is A Fucking Liar dat uiteraard ook langskomt in de toegift. Maar ook een nummers waarmee The Posies zich van hun sterkste kant laten zien: een ijzersterk liedje met prachtige melodie.

Cooper
The Posies weten van geen ophouden en stappen na pakweg anderhalf uur en een flinke toegift van het podium, toegejuicht door een tevreden aanhang. Die kregen in Het Paard waar voor hun geld, want niet alleen The Posies maar ook Haagsch eigen Cooper en Rotterdams shoegazetrots Black Horse Society stonden op het programma. Twee bands waarvan je met een beetje fantasie zou kunnen zeggen dat als je hun muziek bij elkaar optelt, je zo ongeveer bij The Posies uitkomt. De Rotterdammers openden de avond met een mooie set noiserock met een zacht randje en kreeg waardering voor het publiek dat de moeite nam om al vroeg aanwezig te zijn. De band bedelft toehoorders onder lang uitgesponnen nummers met lagen gitaar en presenteert zichzelf op bijpassende wijze op het podium; geconcentreerd op het eigen spel, waarbij met name gitarist Steven Fitsch het genre treffend uitbeeldt door met zijn neus bijkans de punten van zijn schoenen te raken.

In de zaal klonk Black Horse Society wat vlak, maar aan de band heeft dat niet gelegen. Ook Cooper klonk bij aanvang minder aangenaam in de zaal en duurde het even voor er een beter uitgebalanceerd geluid werd bereikt. Eenmaal afgeregeld charmeren de Hagenaars met hun intelligente punkrock liedjes en overdaad aan speelplezier. Zanger-gitarist René van der Zee vertelt dat hij het een eer vindt om met zijn bandje te spelen in het voorprogramma van The Posies. „Wij staan hier wat te raggen, maar van hen hebben we het schrijven van liedjes geleerd.” En zo is het maar net.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s