Yoko Ono – Yes, I’m a Witch Too

Inleiding: Aangezien jongeren van tegenwoordig niet meer schijnen te weten wie The Beatles waren, even een toelichting wie Yoko Ono is. Ono is een oudere vrouw van Japanse afkomst. In de jaren zestig van de vorige eeuw maakte ze furore als avant-gardistisch performance kunstenaar. Tot ongenoegen van heel veel Engelsen trouwde ze met John Lennon. Lennon was een van de Fab Four uit Liverpool; de bijnaam voor The Beatles. Die vier hebben in diezelfde jaren zestig meer hits gehad dan je met behulp van je handen en voeten kunt tellen. En je kent ze misschien als de nieuwste artiest op Spotify die in een keer wel heel veel platen op het web hebben gepleurd. In de publieke opinie werd algemeen gevonden dat die Yoko Ono met haar rare fratsen in de schaduw stond van het artistiek kunnen van haar echtgenoot. Er werd zeg maar een beetje om gelachen. Een kleine schare kunstkenners waarderen haar bijdragen aan het cultureel erfgoed. Of daar haar zangkwaliteiten toe worden gerekend, valt toch te betwijfelen.

Intro: Sinds de dood van Lennon – die werd in 1980 op straat doodgeschoten – zou je kunnen stellen dat Ono nog teert op oude roem; het is hoe dan ook ontegenzeggelijk waar dat ze sindsdien nog een enorme berg aan artistiek werk heeft afgeleverd. Sinds 1970 maakt ze ook muziek. Eigen muziek maar ook in samenwerking met allerlei artiesten die zich graag met haar willen inlaten. Ook albums vol remixen staan op haar naam, bijvoorbeeld Yes, I’m a Witch uit 2007, destijds door critici bejubeld. Dat album heette naar het gelijknamige nummer dat Ono al in 1974 uitbracht op haar plaat A Story.

Dilemma: Het is verleidelijk om de nieuwe plaat vol remixen van Yoko Ono getiteld Yes, I’m a Witch Too (en dus gerelateerd aan het remix-album uit 2007) neer te sabelen op grond van haar povere zangkwaliteiten en, na al die jaren nog, eigenaardig accent. Dan zou je ook kunnen stellen dat de bijdrage van Moby op deze plaat, die in het nummer Hell In Paradise gewoon zijn eigen ding doet en alleen twee woordjes van Ono gebruikt, nog het meest geslaagd is omdat Ono hier het minst storend aanwezig is. Maar dat ligt zo voor de hand; te flauw voor woorden. Op de 17 tracks tellende plaat – bij elkaar een uur en tien minuten – wordt namelijk af en toe helemaal niet onaardig gemusiceerd door een scala aan artiesten van naam en faam. Wat te denken van Death Cab For Cutie, Portugal. The Man, Cibo Matto, Peter, Bjorn and John, Sparks en natuurlijk Sean Lennon niet ontbreken.

Yes, I’m A Witch Too is een rare plaat die alle kanten uitschiet en op zijn minst borg staat voor een beneveld avondje vol verwondering.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s