Tortoise – The Catrastrophist

Gelijk maar vloeken in de kerk: Tortoise is toch de Camel van dit tijdsgewricht. Titelnummer en opener The Catastrophist dwingt tot die vergelijking. En telkens weer op de nieuwe plaat van de avantgardistische postrockers doen momenten onwillekeurig denken aan de symphonische rock uit de jaren zeventig die vaak wordt afgedaan als muzak. Een van de sterkste nummers op de plaat Tesseract bijvoorbeeld, ademt de sfeer van de jazzrock uit de jaren zeventig.

The Catastrophist start met een deuntje dat zo uit een Casio lijkt te zijn getrokken; een plat klinkend stukje electro zoals we kennen van de eerste computerspelletjes. Na een paar seconden valt de band in en glij je in een warm bad. Het contrast tussen het platte geluidsfragment en de sound van de band benadrukt extra hoe mooi de nieuwe Tortoise is geproduceerd. De instrumentale muziek trekt voorbij als een heerlijke luistertrip vol details die je bij elke luisterbeurt weer andere dingen doet ontdekken. Twee keer doorbreekt de band het zwijgen. In Rock On zorgt een gescandeerd ‘Hey Rock and Roll’ gelijk voor een van de spaarzame dieptepuntjes op de plaat. Aardiger is dan het campy liedje Yonder Blue, gezongen door Georgia Hubley

Fans hebben heel lang op nieuw werk van Tortoise moeten wachten. Voorganger en zesde album van de band Beacons of Ancestorship verscheen in 2009. The Catastrophist laat geen grootse nieuwe ontwikkeling zien en stelt in die zin misschien wat teleur. In nummers als Shake Hands With Danger horen we de grillige post-rock waar de band bekend om staat. Andere composities flirten dan weer met jazzy thema’s (Hot Coffee), soms een vleugje kraut (Gesceap), en The Clearing Fills kan zo als soundtrack onder een dreigend stukje speelfilm worden gezet. Maar te moeilijk wordt het nooit; Tortoise blijft op deze plaat op veilige afstand van de grenzen van toegankelijkheid. Het blijft allemaal ook nog eens lichtvoetig door intermezzotjes met grappige deuntjes en goedkoop klinkende electronische geluidjes; vast en zeker uit goedkope keyboardjes, opgepikt in een kringloopwinkel. De mannen uit Chicago geven die instrumentjes op hun plaat weer nieuw elan. Dat maakt de nieuwe Tortoise tot een prettige luisterplaat, net zoals Camel die in de jaren zeventig maakte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s