Arbeid Adelt! – Slik

Herinnert u zich deze nog…nog…nog? Ruim twintig jaar na hun laatste plaat Methode champenoise duiken Marcel Vanthilt, Jan Van Roelen en Luc Van Acker daar toch ineens op met een gloedgloeiende nieuwe plaat; op Excelsior nota bene. De kiem voor de hernieuwde samenwerking werd enkele jaren geleden gelegd bij een eenmalig reünieconcert ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van Vanthilt. Dat leidde nog niet zo lang geleden tot een ‘best of’-cd van het oude werk van de Belgische avant-garde formatie die furore maakte in de jaren tachtig en nasudderde tot begin jaren negentig. Geen selectie met het beste werk, maar passend in de dadaïstische traditie zo’n beetje alles wat ze nog wisten op te duikelen. En met het samenstellen van dat pak Nederlandstalige gekkigheid werd door de drie oude mannen kennelijk de goesting weer gevonden en ligt nu Slik in de winkels. Een geslaagde comeback en net zo’n grote grap als de band zelf.

In de jaren die zijn gepasseerd is Marcel Vanthilt altijd in beeld gebleven. Hij was vj bij het roemruchte MTV toen die nog gewoon muziek uitzond en ook nu is hij met regelmaat te bewonderen als presentator van Belgische tv-programma’s. Luc van Acker heeft niet altijd deel uitgemaakt van het collectief. Hij kan wel bogen op invloedrijke avant-garde platen als soloartiest of betrokken bij producties van Shriekback en Anne Domino.

Al die ervaring vloeit nu samen in Slik; een doldwaze elektroplaat die teruggrijpt naar de esthetiek van de jaren tachtig. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan. Absurde Nederlandstalige teksten, gezongen met onmiskenbaar Belgische tongval door van Vanthilt, prachtige analoge synthpartijen en momenten op de saxofoon van Van Roelen en de steeds weer volkomen atonale erupties op gitaar van Van Acker. Dat levert een aanstekelijke elektroplaat op met montere deuntjes en doldwaze songteksten. Wat dacht u van Apparaat: ‘Wat het zoal doet dat weet ik niet, wat het exact doet deert mij niet, zo lang het apparaat maar overgaat, zolang het apparaat maar klaarstaat.’ Of op Italo-achtig deuntje Mediterranee: ‘Mediterranee, Tripoli, Saint Tropez, Mediterranee, het is de Rode Zee, Lampedusa foxtrot baby!’

Leuke plaat voor wie met nostalgie terugkijkt naar de jaren tachtig. Maar je moet wel een beetje tegen flauwe humor kunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s