Lou Barlow – Brace The Wave

Lou Barlow’s solowerk is niet bedoeld voor audiofielen. Nooit geweest en dat is ook zeker niet het geval met zijn nieuwe Brace The Wave. In negen grofgetande meest folky liedjes doet Barlow als het ware verslag van wat hij sinds zijn laatste soloplaat Goodnight Unknow uit 2009 allemaal heeft meegemaakt. Alsof je zijn dagboek mag lezen met zijn intiemste gedachten en gevoelens. Verhuisd van Los Angeles naar Massachusetts, een nieuwe liefde, gezin met kinderen, met Dinosaur Jr weer op pad én stevig productief.

Al die geschiedenis, al dat gepieker door de notoir onzekere artiest, giet hij in één plaat met negen liedjes, een karig half uurtje. In zes dagen opgenomen in een heuse studio met Justin Pizzoferrato die als technicus werkte aan de laatste drie albums van Dinosaur Jr. Maar het klinkt alsof Barlow gewoon in de garage naast zijn huis zit te knutselen, zoals hij dat met zijn voorgaande solowerk deed. Niks geen hifi, maar nog gewoon zijn eigenwijs gestemde ukelele, zijn bassynth, ruis en omgevingsgeluiden en liedjes opgenomen in één eerlijke take. Zonder gedoe op een drumstel of zinderende solo’s op elektrische gitaren. Maar toch ook voldoende productie om het luisterbaar te maken.
Daar staat hij dan op de hoes van de plaat. Het lange haar voor de ogen. De fotograaf maakt het kiekje vanaf buikhoogte en laat de uitdijende uitstulping nog groter lijken. Dun licht beige t-shirtje. De broek is net uit het zichtveld, maar erboven zien we nog net een stukje behaarde huid. Hij ziet er maar sullig en kwetsbaar uit. Net zo sullig en kwetsbaar klinkt de muziek en de tekst.

Barlow maakt muziek met het hart op de tong. Hij zingt over ouder worden en alle onzekerheid die daar weer bij komt kijken, het missen van zijn gezin als hij weer eens op pad is. ‘Lou’s anxiety Songs anno 2015’ noemt hij ze zelf in een open brief aan zijn fans. Hij is inmiddels 49 maar dat doet niets af aan de levensangst die hij nog altijd beleeft. En dat is het geheim dat zijn groeiplaten toch zo aantrekkelijk maakt. Neem nu maar het refrein in Nerve: daar spat de weltschmerz energiek vanaf en kan je recht in je hart raken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s