Nap Eyes – Whine Of The Mystic

Rammelpop in de traditie van bands als The Strokes, Feelies en misschien zelfs een beetje Bettie Serveert. En in een nummer als Delirium And Persecution Paranioa ademt de geest van Lou Reed. Uit Nova Scotia, in westen van Canada waar de kust altijd wordt gegeseld met regen, regen en nog eens regen. En de triestigheid die daar bij hoort, hoor je terug in de slepende lo-fi nummers van Nap Eyes.

Whine Of The Mystic is al langer geleden live opgenomen. Niet één overdub siert dit kale plaatje en dat komt de oprechtheid ten goede. De plaat werd in 2014 op 200 lp’s uitgebracht en stond al langer op de Bandcamp-site van de band, maar is daar verwijderd om ruimte te maken voor een wereldwijde release.

Het viertal wordt aangevoerd door biochemicus Nigel Chapman. Die verzint gedurende een werkdag in het lab niet al te complexe deuntjes voorzien van introverte teksten die gaan over wetenschap, ruimtevaart en te veel drinken.

Niks mis met dit plaatje, in een genre waar veel concurrentie is. Door de oprechtheid van de opname en de prima songs steekt Nap Eyes net boven het gemiddelde uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s