Shana Cleveland & The Sandcastles – Oh Man, Cover The Ground

Hoeveel meisjes met een akoestisch gitaartje zijn er eigenlijk wel niet? En telkens weer probeert er weer een door het glazenplafond heen te prikken en beroemd te worden. Zo vaak gaat het niet verder dan een charmante verschijning met een redelijke stem en aardige liedjes. Zo af en toe is er meer aan de hand, zoals bij Shana Cleveland uit Seatle. Op de binnenhoes van haar plaat zie je haar zitten. De spreekwoordelijke ‘girl next door’; korte broek, voor de ijskast in de keuken op een stoel met haar gitaartje op schoot. Haar donkere lange haar in een staartje samengebonden. Kom je haar op straat tegen dan vermoed je een tiener, nog zo bleu als een pas geboren lammetje. Maar niets is minder waar. Deze dame speelt al jaren in bandjes en komt nu voor de dag met haar eigen werk. Werk dat mijlen afstaat van de rock die ze in haar badjes speelt. Akoestisch, folk maar met hintjes punkrock.

Oh Man Cover The Ground is een opmerkelijke luisterplaat met ruwe maar o zo creatieve liedjes. Ruw, omdat het zonder opsmuk is opgenomen, of juist zo dat je een blik die in de poriën van de artiest wordt gegund. Je hoort de snaren van haar simpele akoestische gitaartje klateren, het schuiven van de vingers over het metaal maakt de muziek bijna beeldend; je ziet haar voor je terwijl ze zwoegt op haar instrument. Zwoegt om uit dat weerbarstige metaal, strak gespannen over de houten kast liedjes te kerven die uiting geven aan wat zij beleeft, wat haar boeit, wat haar bezighoudt.

Maar Oh Man Cover The Ground is en blijft akoestisch. Alle liedjes zijn gebouwd rond het gitaarwerk van Cleveland, omlijst met smaakvolle en evenzeer ruw opgenomen partijen van piano, klarinet, en soms een cello. De percussie is rudimentair en geeft in sommige nummers met een stevige tik op een tamboerijn alleen het casco van een ritme aan.

Cleveland zingt naar eigen zeggen over donkere ruimtes, water en wind, middagen lang stoned rondhangen, seks, snacks, haar en het strand. Dat laat niets te wensen over. Behalve dat Cleveland zich na twee prachtige luisterliedjes waarmee Oh Man Cover The Ground opent, zich even verliest in het experiment. Dan begeeft ze zich op paden die lastig te volgen zijn, en ben je als luisteraar even het spoor zoek. Dat geeft kansen op groei, maar gelukkig herpakt ze zich vanaf het achtste nummer Spatm weer het pad en kun je je weer zonder moeite laten meevoeren in de wereld van dit meisje met haar akoestische gitaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s