Wire – Wire

Ze gaan al bijna veertig jaar mee en komen na al die tijd met een verbluffend goed nieuw album dat ze dan doodleuk naar zichzelf noemen: Wire. Als je de Britten moet afrekenen op de aantallen verkochte platen, dan zijn ze in feite geen grote speler in muziekland. Maar ze hebben wel een niet mis te verstane invloed gehad op tal van alternatieve bands en stromingen. Niet alleen muzikaal maar ook vanwege hun uitgesproken engagement. De band begon ooit met minimalistische punk, evolueerde naar artrock met veel elektronica en is na al die jaren via keiharde vierkante rock nu aangeland bij het schrijven van poppareltjes.

Lees ook het interview met Colin Newman

Wire is in hun lange historie twee keer uit elkaar gegaan: In 1980 duurde de pauze vijf jaar, in 1992 hingen ze opnieuw de gitaren in de kast en sinds het begin van deze eeuw zijn de oudjes onafscheidelijk en is een vrijwel constante stroom van platen opgang gekomen. Geen daarvan is gelijk, altijd is de band in beweging. Maar de platen in deze eeuw waren niet altijd even consistent en de kwaliteit van het songmateriaal liet wel eens te wensen over.

Wire telt elf liedjes en niet een slaat de plank mis. Colin Newman is als vanouds de leverancier van de liedjes. En hij lijkt in topvorm. Neem een bedrieglijk simpel maar puntgaaf liedje als In Manchester of Shifting: het zijn prachtig klinkende gelaagde nummers met een kop en een staart. Art-rock met een snufje kraut. Onmiskenbaar Wire: de teksten, de zang, de sound; alles draagt overduidelijk hun signatuur. De nummers variëren van mid-tempo opgewekt tot gedragen en somber zoals in Sleep-Walking en Swallow.

Naast het schrijven van de liedjes tekent Colin Newman ook voor de productie, in zijn eigen studio nota bene. De afgelopen jaren is veel tijd geïnvesteerd om de opname, mix- en masterkunsten onder de knie te krijgen. Dat beheerst hij nu tot in de puntjes, bewijst deze plaat die fantastisch klinkt. Met een sound zoals we die van Wire kennen: gitaarlagen met veel effecten, maar Newman slaagt er in het geen brij te laten worden. Het blijft transparant en de melodielijnen prikken er altijd mooi doorheen. Overal zijn de gitaren in de hoofdrol, met elektronica nu in een puur ondersteunende rol: earcandy zoals in Split Your Ends. En het is niet alleen maar lief wat we horen hoor: Wire kan een stevig potje herrie maken en doet dat op deze plaat bijzonder smaakvol door af en toe naar een mooie climax toe te werken. In het afsluitende industriële Harpooned doen ze daar een verrukkelijke 8:23 minuten over.

Goed, het experiment ontbreekt op Wire. En dat is een anomalie in hun repertoire en moet een beetje haaks staan op de opvoeding die enkele bandleden ooit kregen op de kunstacademie. Dat zal ze misschien wat kritiek opleveren. Maar daar staat tegenover dat ze met deze prachtige popplaat ook heel wat zieltjes kunnen gaan winnen. Komt het met de verkochte aantallen misschien toch nog eens goed. Ze verdienen het in elk geval wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s