Coves – Soft Friday

Laat je niet in de luren leggen als je Soft Friday van Coves in je favoriete platenzaak gaat uitchecken. Misschien ben je na het beluisteren van de intro’s van de eerste nummers geneigd de koptelefoon weer af te doen, als je niet gediend bent van wat Crampsachtig gitaarwerk. Dat zou zonde zijn want Coves komen pas vanaf track 4 echt op temperatuur. Niet dat Soft Friday nu opent met zwakke tracks zijn, dat gaat zeker niet op voor Honeybee, maar de sound verschilt en kan je op het verkeerde been zetten.

Schakel bij het beluisteren dus eens door naar track vier Last Desire waar een overstuurde baslijn ons de juiste weg wijst. De zang van Beck Wood knalt in veelvoud door de speakers en tekent een hitgevoelige melodielijn die je de tweede luisterbeurt al mee kunt brullen. Neem dan in de overweging mee dat we hier te maken hebben met het debuut van een Engels tweetal en we kunnen stellen dat we niet meer hoeven te wachten op de nieuwe van de Ting Tings die binnenkort verschijnt want de opvolging is inmiddels geregeld.

Soft Friday is een heerlijke popplaat met sixties invloeden – denk aan een mengeling van The Kinks en The White Stripes – met in een nummer als Let The Sun Go zelfs een mespuntje psychedelica. Beck Wood zingt lijzig en lui zoals we dat kennen van New Young Poney Club of jammerlijk in vergetelheid geraakt The Dance uit de jaren tachtig. Wood maakte de plaat net na het afbreken van een relatie en het venijn klinkt nog mooi door. En haar maatje John Ridgard blijkt een uitstekend componist. Deze plaat moet je echt even een kans geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s