Strand of Oaks – Heal

Kijk, een jaar of 15 geleden had je dan met een koptelefoon op een kruk gezeten bij je platenzaak en hoorde je het openingsnummer Goshen ’97. Dat nummer begint eigenzinnig. Je hoort twee gitaren door elkaar heen soleren met een intentie zoals je dat gewend bent aan het einde van een nummer. Na even wordt een strum ingezet die doet denken aan Weezer en een melodie die lijkt te zijn gepikt van Grandaddy. Als het nummer dat ook nog wordt opgesierd met een hookline op gitaar waarvoor ze J. Mascis wel lijken te hebben ingehuurd, zet je de koptelefoon af en koop je die plaat! Om dan thuis tot je schrik te constateren dat niets na dat openingsnummer ook nog maar in de buurt komt van die gelikte vette opener. En dat J. Mascis inderdaad een deuntje meespeelt.

Ja, Strand of Oaks – oftewel singer-songwriter Timothy Showalter – flikt je in die zin een kunstje. Maar erg is dat niet hoor. Want als je die plaat dan in zijn geheel nog een paar keer draait, draait ook de beoordeling weer om. Dan zijn alle volgende nummers misschien nog wel leuker dan de aftrap. Dan ontvouwt deze band zijn eigenzinnige geluid met vette baslijnen uit synths met ijle zanglijnen en af en toe een flinke pot herrie. Neem nu prijsnummer JM, dat bij eerste beluistering een flauwe zwakke ballade lijkt waarbij Timothy Showalter Niel Youngs zangkwaliteiten rechts probeert te passeren, maar bij nader inzien een heerlijk dynamisch dramatisch werkstuk blijkt. Groeiplaatje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s