Tom Meighan, Kasabian: ’Ha! Fuck it!’

„Om heel eerlijk te zijn hebben we deze keuze gemaakt om te shockeren. Die hoes van onze nieuwe plaat 48:13, dat verwacht niemand. Het is een keer iets anders. Daarom hebben we het gewoon gedaan. Fuck it!”, zegt Kasabian’s Tom Meighan, en niet voor de laatste keer in dit korte gesprek.

Zanger en frontman van Kasabian Tom Meighan zit in Leicester aan de telefoon en werkt voor de promotie van het nieuwe album 48:13 aan de lopende band interviews af. „Yeah mate, no worries mate, I have to get them done”, klinkt het vermoeid en een beetje afgestompt door de telefoon. De promotie voor het nieuwe album loopt op volle toeren en in het laatste weekeinde van juni volgt een van de hoogtepunten; Kasabian is headliner op Glastonbury.

Ik zag dat je op de poster naast Dolly Parton staat. Is dat wat!
Tom Meighan barst in lachen uit. „Ja, ongelofelijk vind je niet? Ik vind dat geweldig. Zij is een instituut man, een geweldige vrouw, amazing! Ik ga ook zeker kijken naar haar optreden als ik de kans heb op Glastonbury. Daar verheug ik me al op.”

Ben je nog zenuwachtig voor dit soort grote optredens?
„Nee, niet zenuwachtig, meer opgewonden. Maar ik tel de dagen af. Ik kan niet wachten daar het podium op te gaan. Het wordt vast geweldig. Je moet komen kijken! Ik zal blij zijn als het zover is. Als ik eenmaal op het podium sta, dan voel ik me vast weer beter.”

Direct na de tour voor het vorige album Velociraptor! Begon het eigenlijke brein achter Kasabian Sergio Pizzorno met het schrijven van nieuw materiaal. Van hem is bekend dat hij gefascineerd is door de lengte van albums; altijd op zoek naar de ideale luisterlengte. Het verhaal gaat dat nog voor het album klaar was werd afgesproken dat de titel zou worden gebaseerd op de totale lengte van de plaat. Met de natte vinger noemde Sergio Pizzorno 48 minuten en 13 seconden, om maanden later precies op die lengte uit te komen. Nu lijkt dat toeval, maar is het toch niet helemaal. In interviews geeft Pizzorno toe dat hij bij het uitwerken van het album er op is gaan letten dat hij op die tijd zou uitkomen. Dat hij zelfs zo ver is gegaan om delen uit nummers te snoeien om daar maar op uit te komen.

Pizzorno kwam ook op het idee voor de extreem minimalistische hoes die door de Britse grafisch ontwerper Aitor Throup is gemaakt, vertelt Tom Meighan. „Eigenlijk is het heel simpel. Roze is gerelateerd aan punk, het is subversief. Niemand verwacht toch zoiets? 48:13 is een mooie titel. Het is niet zo dat we daarmee geforceerd cool willen zijn of zo. Sergio kwam met het idee, we hebben het met elkaar besproken en vonden het allemaal goed.”

48:13 is een eigenaardige plaat. Wie Kasabian vooral nog associeert met stevige rock, komt bedrogen uit. Die rock is maar een onderdeel, verpakt in een veelheid aan invloeden waarbij electro en dansbaarheid zo langzamerhand de boventoon voeren. NME schrijft al dat Kasabian eigenlijk een ’Mexicana go-go ambient hip-hop troupe’ wil zijn. En verdomd, daar heeft het veel van weg.

Pizzorno verklaart de muzikale koers door te verwijzen naar de muziek waar hij in zijn jeugd door is beïnvloed. En zijn kennismaking met DJ Shadow blijkt een sleutelmoment. „Sindsdien wil ik rock uit de jaren 60, hiphop en electro laten versmelten. Dat is het concept voor deze plaat”, vertelt hij in een interview. „En dus is 48:13 een mix van heel veel invloeden”, vat Tom Meighan samen. „Je hoort er Chemical Brothers in terug, Kanye West maar ook filmmuziek van Stanley Kubrick. Maar wat het op deze plaat laat werken is de brilliante productie van Sergio. Het klinkt allemaal geweldig. Het is prachtig wat hij heeft gedaan.”

Zoals het een Engelse band betaamt, verstaan ze de kunst publiciteit te trekken. Niet alleen de opvallende roze minimalistische hoes zorgt voor verhitte debatten, de keuze van de eerste single Eeh-ze is een schot in de roos. Het is een zwaar door electronica gedomineerde track op een simpele pulserende beat en een bijna carnavalesk simpel deuntje dat direct blijft hangen. De muziekpers valt over elkaar heen en noemt het òf geniaal òf belachelijk.

„Weer barst Tom Meighan in lachen uit. „We weten dat mensen verwachten dat we eerst met een stevige singel zouden komen. Maar dat wilden we nu eens niet doen. En daarmee hebben we een risico genomen, maar dat gewoon gedaan. Ha! Fuck it! Maar ik had niet verwacht dat het zo’n debat op zou leveren. Ik dacht wel direct dat het een hit zou worden. Het is tenslotte een fucking great zomers nummer niet waar”, zegt Meighan om vervolgens de hookline te fluiten.

Ga je me nu vertellen dat het niet jullie strategie is om met zo’n keuze aandacht te trekken?
Meighan grinnikt. „Jaaaaa, okee, we hebben het ook wel expres gedaan. Ha! Ik kan me wel herinneren dat we het daar met elkaar over hebben gesproken.”

Kasabian is in feite het geesteskind van gitarist Sergo Pizzorno. Hij schrijft de nummers, hij zet de lijnen uit en hij produceerde zo’n beetje in zijn eentje 48:13 in zijn eigen achtertuin. Tom Meighan is het gezicht van de band en hij en Pizzorno zijn dikke vrienden, twee handen op één buik.

Wat is jouw rol in de band?
„Ik kom, leer de liedjes, zing ze in de studio, ik ga het podium op en doe mijn ding.”

Schrijf jij de teksten?
„Ehh, nee, dat doet Sergio.”

Dus jij kunt me niet uitleggen wat de boodschap van Eeh-ze is?
„Ja wel hoor. Die boodschap is heel simpel: Geniet van het leven!”

Heb jij of andere bandleden geen behoefte aan invloed in de muziek die jullie maken?
„We praten wel met elkaar over wat wel of niet werkt. Dus, all good!

Pizzorno denkt de muziek uit in de studio. Levert dat nooit problemen op dat naar een live-show te vertalen?

„We starten een paar weken van tevoren met het oefenen en spelen dan eerst wat kleine shows. Die worden geleidelijk aan groter en groter. Het is wel eens lastig om het goed uit de verf te laten komen live en te zorgen dat het goed op het publiek overkomt. Maar meestal lukt het wel en als alles dan op zijn plek valt, dan klinkt het ook fantastisch! We hebben al wat shows gespeeld met nieuw materiaal en, om eerlijk te zijn, de reacties zijn overweldigend. Fantastisch, fucking amazing.”

Maar in Nederland lukt het maar niet om zo populair te worden als jullie in Engeland zijn….
„Dat komt omdat jullie geen platen meer kopen! En we zijn natuurlijk wel een Britse band. Maar overal in Europa hebben we succes. Dus fingers crossed hoe het verder zal lopen. In november komen we naar de Heineken Music Hall.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s