The Amazing Snakeheads – Amphetamine Ballads

Als een zanger rauw zijn stembanden laat rochelen en snijdende teksten uitspuwt, ligt overacting op de loer. Dat je voelt dat het is gespeeld, dat het onecht is. Niets is erger dan dat. The Amazing Snakeheads uit Glasgow hebben zo’n zanger – Dale Barclay – die zijn longen uit zijn lijf schreeuwt, gromt, elk nummer opnieuw. Maar verdomd, in dit geval voel je de passie, de emotie, de kracht, de gekte en de energie.

Met Eagulls levert het noorden van Engeland dit jaar al een nieuw bandje dat vooral charmeert door het gebrek aan opsmuk waarmee zij hun energieke muziek presenteren. En hier is er weer een: het Schotse drietal The Amazing Snakeheads. Hun debut Amphetamine Ballads klinkt als een ontploffing in je huiskamer. Krachtig, vol energie, recht voor z’n raap en zonder gezeik. De nummers rammelen hier en daar en dat is ook de bedoeling; met klicktracks moet je bij deze jongens niet aankomen. Waar het om draait is het gevoel, ongepolijste duistere rock en roll die doet denken aan de The Cramps maar meer nog de kranzinnigheid van Nick Caves Birthday Party. Het klinkt alsof het allemaal in een krachtige take op de plaat is gesmeten. Je ruikt het zweet.

Een blik op de titels van de liedjes en je weet hoe laat het is: van opener I’m A Vampire, tot en met Nighttime, Swamp Song, Flatlining en Where Is My Knife gaat het allemaal om sex, drugs, geweld, snel leven en de dood. Rijp voor een soundtrack bij een sfeervolle morbide vampierfilm. Nummer met de meeste hitpotentie is Here It Comes Again waarin Barclay ons lijkt te willen waarschuwen voor zijn onvermijdbare aanstaande woedeuitbarsting.

Keiharde gitaarrifs soms versierd met een fijne tremelo, ondersteund door dreunende bass-riffs en rollende drums. Soms ingekleurd met een sax maar altijd genadeloos afgemaakt met de maniakale zang van frontman Dale Barclay. The Amazing Snakeheads is swamprock op zijn mooist en op zijn krachtigst.

Amphetamine Ballads maakt nieuwsgierig naar hoe deze band live presteert. Als zij al in staat zijn zo’n energie op een plaat vast te leggen, wat moet dat dan wel niet op het podium worden? 20 mei zijn ze te zien in Rotown in Rotterdam, 21 mei in Tolhuistuin in Amsterdam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s