Tokyo Police Club: ‘Wij hebben niet eerder zo’n eerlijke plaat gemaakt’

Bij het verschijnen van Champ in 2010 vertelde gitarist Josh Hook in een interview dat hij hoopte dat er nu eens niet zou worden gezegd dat Tokyo Police Club zo’n leuk nieuw bandje is. Hij hoopte vurig dat zijn band na twee langspelers voor vol zou worden aangezien. Be carefull what you wish for: Hook krijgt anno 2014 wat hij graag wilde. Eindelijk verschijnt na vier jaar de opvolger Forcefield en nemen veel critici het stevig op de korrel. Tokyo Police Club is niet langer The New Kid In Town.

„Het is raar. We verkeren nu in een soort ongemakkelijke middenpositie”, legt toetsenist Graham Wright uit. „Als nieuwe band, krijg je snel veel aandacht. En als je bent gearriveerd zoals Coldplay, dan kunnen ze kennelijk niet meer om je heen. Wij lopen op een dunne lijn daar tussenin. We zijn oud genoeg om niet meer nieuw te zijn maar ook nog niet ‘gearriveerd’. Het is een slechte niche om in te zitten.”

Op 4 april 2014 streek Tokyo Police Club voor de tweede keer in zijn bestaan in Amsterdam neer. In 2007 mochten ze al eens de bovenzaal van Paradiso platspelen, deze keer krijgen ze een plaatsje in Bitterzoet. In het winkeltje met snuisterijen ligt de oude single van ruim vier jaar geleden Tesselate en t-shirts uit diezelfde periode. Ogenschijnlijk heeft de Canadese band in vier jaar tijd niet veel terrein gewonnen.

„Soms zie in in de pers dat er weer zo’n nieuw jong bandje met veel kabaal en enthousiasme wordt ontvangen. Dan denk ik wel eens: hee, en wij dan”, vervolgt Graham. Intussen schuift zanger en bassist David Monks na een hartelijke begroeting aan en valt direct in het gesprek. „Ja, nieuw zijn wordt gelijk gesteld aan relevant.”

Lauwe reacties
Die fase ligt achter Tokyo Police Club. Critici regeren lauw op hun nieuwe plaat. De Canadezen mikken op een groter publiek, is een verwijt. Monks leest in de commentaren dat de nieuwe plaat meer gepolijst klinkt. De rauwe randjes zijn er af. „Wat mensen volgens mij niet leuk vinden aan wat ze commerciële muziek noemen, is dat het niet eerlijk is. Of in elk geval aanvoelt alsof er het niet voortkomt uit eerlijke emoties. Dat is denk ik de onderliggende teneur bij de opmerkingen op onze nieuwe plaat. Maar wij hebben niet eerder zo’n eerlijk album gemaakt. Alle liedjes hebben wij geschreven en zijn stuk voor stuk erg persoonlijk. En ja, ze zijn meer gepolijst en we hebben er langer aan gewerkt dan ooit tevoren. Maar de liedjes, de akkoorden, de riffs en beats, de woorden die ik zing; het is allemaal zijn zo eerlijk als het maar kan.”

Kijk me in mijn ogen en zeg me dat je niet liegt.
Monks lacht en zegt met zijn hand op zijn hart: „Ja! Ik meen het. En trouwens, dat verwijt dat het commercieel zou zijn slaat nergens op vandaag de dag. Niemand koopt nog een plaat. Dus hoe kun je nu boos worden op een band die probeert meer mensen aan te spreken. Dat gaat dus niet om het geld. En dan kom je bij South By Southwest en ziet daar overal wat ze ‘branding’ noemen. Bands die zich verbinden aan merken als Red Bull. Uit nood geboren omdat bands allemaal nauwelijks nog iets verdienen aan de verkoop van hun muziek.”

Op de vraag of Tokyo Police Club nog wel kan leven van de muziek, knikt Graham Wright fanatiek en met een geruststellende blik zijn hoofd. „Ja, we hebben al een jaar of acht het geluk dat we er van kunnen bestaan”, zegt Monks. „Al zou dat anders zijn als we kinderen zouden hebben die naar school moeten.”

Geen tijd voor kinderen
De bandleden zijn elk 26 of 27 jaar oud. Aan kinderen wordt nog niet gedacht, blijkt uit hun gniffelende reactie. „Nee, daar is nog tijd voor. Volgens mij krijg je als muzikant bovendien wat meer respijt voor je wordt geacht je voort te planten.”

Tokyo Police Clubs nieuwe plaat Forcefield klinkt inderdaad minder rauw dan de voorgangers. David Monks vertelt dat dit geluid als vanzelf is ontstaan tijdens het werken aan het nieuwe album. „De productie is een voortvloeisel uit onze aanpak voor deze plaat. Deze keer wisten we heel goed wat we wilden bereiken. Als je niet precies weet wat je wilt zeggen, dan verhul je dat in distortion; als als je niet weet wat de groove is, dan wordt het vanzelf fuzzy. Wij wilden deze keer als band groeien door te proberen kristalhelder te zijn in de composities en in de teksten. En al doende vertaalde dat zich heel natuurlijk in een geluid dat daar bij past. „Alles klinkt heel helder”, vult Graham aan. „Ik hou daar ook van. Ik hoor graag op een plaat goed wat alle instrumenten doen. Lo-fi, dat ben ik op den duur zat.”

In de productie is de voorheen karakteristieke fuzz op de bas verdwenen, overigens tegelijk met het lange haar van bassist Monks. De vergelijking met Salomon die zijn kracht verliest dringt zich op. „Weet je, distortion op een bas is een raar ding in een productie. Ik herinner me dat ik bij het opnemen van Champ bij producer Rob Schnapf zeurde dat ik meer fuzz op de bas wilde. Hij legde me uit dat zo’n geluid goed werkt als je alleen de bas en de drums hoort. Maar komen er meer instrumenten bij, dan hoor het dat helemaal niet meer. Of je fuzz gebruikt hangt dus af van de rol van de bas in een nummer. In Tunnelvision op Forcefield zit trouwens nog wel distortion op de bas.”

Zoektocht naar perfectie
Tokyo Police Club deed vier jaar over hun derde volwaardige album. Monks geeft toe dat het proces soms erg langzaam verliep en de wanhoop op de loer lag. Toch hielden ze vol omdat ze als band graag een stap wilden zetten. Ze wilden koste wat kost groeien. Ze namen dus ook niet genoegen met het schrijven van 12 liedjes, die opnemen en op een plaat smijten. Dit keer werden veel meer liedjes geschreven, in de zoektocht naar perfectie. „En ik denk dat we daarin zijn geslaagd. Forcefield voelt voor ons als een mijpaal. We hebben nu een niveau bereikt dat niet eerder is gelukt en het zelfvertrouwen dat we niet meer onder dit niveau zullen zakken. Tegelijkertijd denk ik dat een volgende plaat niet opnieuw een zoektocht van vier jaar zal vergen”, verzekert David Monks.

Dan ben je als band zo tevreden en volgen zure reacties van critici. Natuurlijk raakt dat de leden van Tokyo Police Club, zegt Monks. „Wij zijn ook mensen. Tegelijkertijd geeft het lezen van een recensie als op Pitchfork mij het gevoel alsof een oude oom tegen me praat. Zo’n oom die je één keer per jaar ziet op Kerstmis. En die dan naar je toe komt en zegt: ‘als jij beter je best had gedaan, had je dokter kunnen worden’. Zo iemand vindt dus kennelijk dat je beter had gekund. Maar jij denkt: je kent me helemaal niet, je weet helemaal niets van mijn leven en wat mij drijft; wat moet ik eigenlijk met jouw oordeel?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s