Blaudzun – Promises Of No Man’s Land

Het valt natuurlijk niet goed te praten, maar het wordt steeds lastiger waardevrij naar de muziek van Blaudzun te luisteren. Onwillekeurig moet je stil staan bij zijn (media)persoonlijkheid. Luisterend naar Promises Of No Man’s Land, zijn vierde album, dringt die gedachte zich op en zijn de eerste tekenen van Blaudzunverzadiging zichtbaar. Zijn nieuwe werk roept ambivalente gevoelens op.

Blaudzun oftewel Johannes Sigmond: één blik en je weet dat je met een persoon te maken hebt die in zijn eigen wereld leeft en zijn eigen maatstaven hanteert. Dat levert hem een status op als geliefd tv-gast, omdat hij een echte blikvanger is en eigenzinnige ideeën heeft. Zover de positieve zijde. Ben je zo’n uitbijter, dan loop je het gevaar dat mensen er ook andere dingen in gaan zien. ‘Die heeft het met zichzelf getroffen’ is een mooie uitdrukking voor een persoon die overtuigd is van eigen kunnen. Slaat het oordeel naar die kant door, dan ben je voor je het weet een egocentrische snob. En wie dat beeld eenmaal heeft zal moeite hebben de muziek van zo’n zonderling nog objectief op zijn waarde te schatten.

Waarom deze beschouwing? Omdat alles bij de presentatie van zijn nieuwe album draait om de persoon Johannes. Alleen producer Martijn Groeneveld wordt nog in een voetnoot genoemd. En terecht want de plaat heeft alle kenmerken van zijn werk: alsof een engeltje je trommelvliezen kust, of als je kwaad wilt, zo glad als een aal. Verder is het Johannes wat de klok slaat. Hij etaleert zijn belezenheid met de keuze van een prachtig iconisch beeld van fotograaf Jan Saudek voor de cover omdat ‘de sfeer past bij het album’. Daarmee tilt hij zijn werk al naar een onmenselijk niveau. Maar hij geeft tegelijk aan dat we ons niet te veel moeten vermoeien met zoeken naar betekenissen achter zijn muziek. We moeten de liedjes hun werk laten doen, vindt Johannes. En dat klinkt weer sympathiek. Om toch af te sluiten met de mededeling dat deze plaat ‘een verknipt drieluik’ is. Wat wil je nou Johannes? Moeten wij gewone stervelingen nu met ons gevoel gaan luisteren naar je muziek of is het toch de bedoeling dat we ons verwonderen over je intellect omdat we geen snars van je uitleg begrijpen?

Goed, dan toch maar proberen te luisteren naar Blaudzun zonder aan Johannes te denken. Bam, bam, bam, bam: harde klappen op de pauken op elke tel. Het is Johannes die een boze plaat maakt. Op Promises Of No Man’s Land wordt dreunende percussie vaak van stal gehaald: in Too Many Hopes For July, Kids Around, Any Cold Wind, Streets of Babylon, Halcyon en Wingbeat dreunt het door. Dat vermoeit, alsof je met verhoogde hartslag en een in hetzelfde ritme bonzende koppijn in de nacht wakker schrikt. Maar erger: het roept associaties op met Viva La Vida van Coldplay.

Toch klinken door die stampende ritmes ook mooie liedjes door. Blaudzun is ontegenzeggelijk een begenadigd componist, waarbij hitsingle Promisis Of No man’s Land een absolute topper is. Op zijn beste momenten klinkt op deze plaat iets van Arcade Fire door (Too Many Hopes For July), uit de periode toen die er nog toe deden. Dat maakt deze plaat toch zeker het beluisteren waard.

Bekijk de video van Promises Of No Man’s Land

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s