Stephen Malkmus and the Jicks

2 februari 2014, Bitterzoet, Amsterdam

Voor aanvang van het concert van Stephen Malkmus and the Jicks worden er een flesje water en drie grote dikke appels neergelegd op de plaats van gitarist en toetsenist Mike Clark. Als hij ze ontdekt halverwege de set schreeuwt hij het uit: ‘My secret weapon!’ en lacht heel de band mee om hun practical joke.

De sfeer op het podium van het overvolle Bitterzoet – Malkmus zou er volgens het podium een intiem optreden verzorgen waarbij kennelijk het onvermijdelijke contact met de mede concertgangers is bedoeld – was zondag 2 februari opperbest.

Je zult ook maar in een bandje spelen met clown Malkmus. Het heeft er veel van weg dat de band de springerige frontman de discipline moet opleggen om nog een enigszins coherent optreden te kunnen geven. Als een gekooide tijger staat hij daar. Hij houdt zijn gitaar op alle manieren vast die niet in de gebruiksaanwijzing staan. Draait en wringt verkrampt zijn lichaam op het ritme van de songs. Verontschuldigt zich bij het publiek dat hij zich ‘aan het lijstje moet houden’. Zingt onvast, stuurt de backingvocals het bos in door toch weer tekstueel erop los te improviseren. En drukt plagerig aan het einde van een song toch nog even het echopedaal in, waarvoor hij zich vervolgens omstandig excuseert bij bassist Joanna Bolme. ‘Sorry, ik liet me even gaan, ik weet ook niet wat me bezielt’.

Op de keeper beschouwd leveren Stephen Malkmus and the Jicks een rommelige prestatie. Maar het is precies die bezieling van Malkmus die het ver boven het ogenschijnlijk rommelige uittilt. The Jicks vormen een oervaste basis die de trein netjes op de rails houdt, ongeacht wat clown Malkmus ook allemaal uitvreet op het podium. Als hij weer eens uit de bocht vliegt wordt dat door de band met een glimlach routineus opgevangen. En de gekte van de frontman is voor de toeschouwer een onuitputtelijke bron van ver- en bewondering. Een ijzersterke combinatie.

In Bitterzoet onderhield Stephen Malkmus met zijn Jicks een zaal vol fans met vooral het knotsgekke repertoire van hun laatste twee langspelers Mirror Traffic en Wig Out at Jagbags. Fans die werkelijk van heinde en verre kwamen: een meisje zwaaide onophoudelijk met een bordje waarop te lezen stond dat zij het concert thuis in Parijs had gemist, maar er nu wél bij was! Met als beloning niet één maar twee setlijsten en een knipoog van de baas.

Een heerlijk en sterk concert. Tot de toegift. Daarin verloor de genialiteit het dan toch weer van de gekte van Malkmus door totaal geïmproviseerd wat rockklassiekers aan elkaar te breien. Zo voorkom je in elk geval dat ze om meer blijven vragen en is het voor iedereen tijd om naar huis te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s