Emiliana Torrini

2 november 2013, Maassilo, Rotterdam

Emiliana Torrini zet midden in een nummer op een verkeerd moment in, slaat gegeneerd de handen voor haar ogen en verzucht; ‘Fuck!’ De IJslandse is er een paar jaar uit geweest. Sinds het album ‘Me and Armini’ uit 2008 en de tour die daarop volgde is even niet veel van haar vernomen. Zij kreeg en kind en het moederschap eiste alle aandacht op. In de Maassilo verontschuldigt ze zich daarvoor bij haar publiek.

Nog steeds lijkt met haar hoofd in de eerste plaats bij het moederschap. Voor deze tour heeft haar band vaak zonder haar moeten repeteren, bekent ze. En Emiliana vond niet de tijd om zich alle liedjes goed eigen te maken. Zij heeft die uitleg nog niet gegeven of zij gaat de fout in. In de Maassilo komt ze er mee weg. Want het publiek komt voor haar en zwelgt in haar meisjesachtige charme alsof het een IJslands thermisch bad is.

Torrini speelde in Rotterdam bijna alles van haar laatste album Tookah (2013), aangevuld met liedjes van Me and Armini. Grote stukken van het concert werden spaarzaam ingekleurd met hoogstens een akoestische gitaar en wat keyboardlijntjes. Dat plaatste haar stem met fijne IJslandse tongval in de hoofdrol. Met nummers als Birds en het prachtig aanzwellende Blood Red kreeg ze de zaal muisstil – je kon een speld horen vallen – en grossierde ze in kippenvelmomenten.

Hoogtepunten waren er ook als de zeskoppige band eens in volume uitpakte, zoals bij het dansbare Speed of Dark dat sterk doet denken aan het repertoire van Anna Domino uit de jaren tachtig. De band zorgde de hele avond voor een prachtige omlijsting van de IJslandse. Met een breed instrumentarium tot en met zingende zaag.

Opmerkelijk is dat Torrini live beter uit de verf komt dan op de plaat. Tookah klinkt wat vlak en levenloos; al die nummers klonken live meer urgent, scherper en dynamischer. Het is een muziekgenre waar je van moet houden. Wie kwaad wil kan aanvoeren dat het lijkt alsof je in een poëziealbum van een IJslandse tiener mag gluren, met veel roze en romantische tederheid. Maar wie Torrini in de Maassilo aan het werk heeft gezien moet erkennen dat het echt is. Zij ging volledig in de muziek en teksten op: veelvuldig genietend met gesloten ogen en wiegend op het ritme. Dit is haar belevingswereld en de wijze waarop zij dat in muziek vertaalt. De zaal liet zich daar met overgave in meevoeren en heeft een prachtige avond gehad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s