Efterklang – Windflowers

Ruim 800 mensen hebben foto’s gemaakt terwijl zij luisterden naar Hold Me Close When You Can, afkomstig van het nieuwe album van Efterklang Windflowers. Het is een interessante videoclip geworden doordat er met meer dan 800 mensen ook meer dan 800 interpretaties aan het nummers worden gegeven, of ervaringen aan gekoppeld. Het is misschien een beetje typerend voor hoe het trio Eferklang uit Denemarken te … Lees verder Efterklang – Windflowers

Porches – All Day Gentle Hold!

Aaron Maine keert met zijn vijfde soloalbum All Day Gentle Hold! een beetje terug naar een indie-geluid; gitaren mogen weer net iets meer dan voorheen de hoofdrol pakken naast de gemanipuleerde stem en de synths. En dat staat ‘m best goed, vind ik persoonlijk. Eigenlijk ging het een beetje bergafwaarts de laatste platen van de chronisch gekwelde geest met smekende stem, sinds Greta Kline (alias … Lees verder Porches – All Day Gentle Hold!

Daydream Three – The Lazy Revolution

De Siciliaanse gitarist Enzo Pepi komt voort uit de postrock scene op het Italiaanse eiland. Daarin was hij sinds de eeuwwisseling vooral actief in lokale bands. In 2019 koos hij er voor het eerst voor om een soloplaat op te nemen. Daydream werd door critici goed ontvangen. Nu ligt er een vervolg, The Lazy Revolution, waarop hij voortbouwt aan een solo-repertoire. De plaat is live … Lees verder Daydream Three – The Lazy Revolution

The Poison Arrows – I Can’t Quite Get Organized

The Poison Arrows uit Chicago is in 2020 letterlijk vastgelopen in bergen sneeuw en de Covid-lockdown. De band had een tour gepland en wilde een vierde album uitbrengen. Hij hoopt nu de draad weer op te kunnen gaan pakken en brengt voordien een ep uit met drie remixen van oud materiaal en één nieuw liedje. Of de bandleden zichzelf daar nu een plezier mee doen … Lees verder The Poison Arrows – I Can’t Quite Get Organized

Nick Allbrook (Pond): ’Je kan niet in de spiegel kijken en de realiteit zien, toch?’

Afgelopen week verscheen het negende album van de Australische formatie Pond, zakelijk en doeltreffend 9 genoemd. De band heeft een wonderlijke geschiedenis. Ooit begonnen ze met psychedelische rock, het nieuwe album klinkt als een dansplaat. Maar dan met een donker sinister randje. Het is allerminst een vrolijke bende op 9. In gesprek met zanger en frontman Nick Allbrook wordt een beetje duidelijk waar dat vandaan … Lees verder Nick Allbrook (Pond): ’Je kan niet in de spiegel kijken en de realiteit zien, toch?’

Partikul – Related Memories

België heeft altijd aardige electrobands voortgebracht. De electronic body music van Front 242 natuurlijk, maar ook de scene rond Luc van Acker met lijntjes via Minimal Compact naar de Engelse avantgarde van Wire leverde een geheel eigen geluid op. Partikul is een Brussels duo dat voortborduurt op die traditie en op hun album Related Memories raken ze de bijbehorende sfeer in de roos. Het geluid … Lees verder Partikul – Related Memories

The Surfbeat Club – Shakedown and more hipshakin’ bronco beats

Tja, hoe zou dat voor Liz Taylor geweest zijn, haar laatste huwelijksreis? Dat moet ergens in 1991 hebben plaatsgevonden, toen ze met Larry Fortensky trouwde. Dat was huwelijk nummer 8 en dus huwelijksreis nummer 8. Waarschijnlijk dan. Want ze trouwde met slechts zeven verschillende mannen: Richard Burton mocht tweemaal. Maar zijn daar ook twee huwelijksreizen aan vastgeknoopt? Ach, we laten het aan onze fantasie over … Lees verder The Surfbeat Club – Shakedown and more hipshakin’ bronco beats

Het kan weer; een avondje obscuur

„Het punt is, we spelen zelden foutloos.” De woorden van Jan Rutten rinkelen, net als zijn keiharde basriffs, nog na in mijn oren als ik na een avondje obscuur weer huiswaarts keer. Want hoe belangrijk is perfectie in muziek eigenlijk? Het kan weer, of moet ik zeggen, ik durf weer een avondje te gaan neuzen bij bandjes in gelegenheden die nauwelijks de naam podium verdienen. … Lees verder Het kan weer; een avondje obscuur

Pond – 9

‘Nothing but blue skies‘ zingt Nick Allbrook manisch in openingsnummer Song For Agnes op het negende album van de Australische band Pond, even zakelijk als doeltreffend 9 genoemd. Het ritme is dansbaar, en het lijkt dan een vrolijke boel. Ook de melodielijnen zijn esthetisch verleidelijk. Toch is er iets mis. Onder de oppervlakte voel je spanning, dat het misschien niet is wat het lijkt. Duidelijker … Lees verder Pond – 9

The Specials – Protest Songs 1924-2012

Met een beetje vertraging als gevolg van problemen bij het produceren van het vinyl, verschijnt in het najaar van 2021 gewoon weer een album van The Specials. Wie, net als ik, bij eerste beluistering denkt een ska-fix te krijgen, komt bedrogen uit. Protest Songs 1924-2012 is een album dat als een zwerende vinger uitsteekt tussen de catalogus van de Britten, en toch ook weer niet. … Lees verder The Specials – Protest Songs 1924-2012