The Homesick is terug. Met een verrassend album waarin niet langer de gitaren maar toetsinstrumenten de hoofdrol opeisen. En toch is het onmiskenbaar The Homesick. Logisch dus, dat het nieuwe album dat vanaf 8 september te koop is gewoon de naam van de band draagt. „Ik denk dat dit de meest natuurlijke homesick-incarnatie is”, begint Jaap van der Velde zijn uitleg hoe de verandering in … Lees verder The Homesick: ‘De reis is de bestemming’
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als een band zich in woord verbindt aan een streek als Zeeland, heb ik er direct een vooroordeel bij. Dan denk ik aan Oerend Hard, Bestel Maar of de platte poëzie van Bløf. Ik verwacht iemand met een accent. In een gesprek met MuziScene zegt zanger Tim Roos van Indigo Pastel het zelf: de teksten van … Lees verder Indigo Pastel – Westerschelde
Het zou toch zo maar kunnen dat je denkt bij het verkeerde concert binnen te stappen als je Indigo Pastel live ziet, en tot dan toe enkel en alleen hun debuut Westerschelde hebt gehoord. De plaat is verstild, live pakt de band vurig uit. Een contrast waar de vijfkoppige band in al zijn eigenzinnigheid niet voor uit de weg gaat. Nog een scherp contrast: Indigo … Lees verder Indigo Pastel: Een eigenzinnige Zeeuwse eend in de Rotterdamse bijt
Op het terras hoorde ik onbedoeld een discussie tussen een meisje en een jongen. Het meisje was boos omdat mensen haar op weg naar het terras hadden aangestaard. Ze vond dat iedereen je tegenwoordig maar lastigviel. De jongen was boos, omdat een dame beledigd had gereageerd toen hij naar haar glimlachte. Hij vond dat je tegenwoordig niks meer mag. Dat was ik niet met hem … Lees verder Je mag heus nog wel wat
Every Fucking Time is in de promotiecampagne het sleutelnummer op de tweede plaat van Claud, een trio uit Chicago rond singer songwriter Claud Mintz. De melancholie druipt er vanaf, met een dikke snik zingt Mintz naar de conclusie dat ze er toch elke keer weer instinkt. Adolescentenverdriet, liefde, nachten hangen in bars, gesprekken die door je ziel snijden. Dat werk. Claud wordt opgeslagen onder de … Lees verder Claud – Supermodels
Ze zijn maar met zijn drieën maar praten met Ramkot is alsof je voor een bijenkorf staat: met ongeveer dezelfde passie en vaart waarmee zij zalen plat spelen, praten de broers Tim en Tom Leyman en hun ‘brother from another mother‘ Hannes Cuyvers over hun muziek. De een tuimelt zo’n beetje over de ander, het enthousiasme en energie is bijna tastbaar. Alleen de jongste in … Lees verder Ramkot: ’Op het podium word je niet iemand anders, maar het beste van uzelf’
De toegang is op dezelfde plek, het terrein oogt vertrouwd. Toch is dit een ander Metropolis, zo ontdek je als je het terrein verkent. Kleinschaliger, meer diversiteit in het aanbod activiteiten. Het grootste podium oogt op het eerste gezicht angstig klein. Het voelt vandaag alsof Metropolis – dat festival waar zoveel herinneringen liggen en waar we zo van houden – een stapje terug doet. Gelukkig … Lees verder Metropolis doet een stapje terug
In de auto zwerven altijd wel wat cd’s rond, de selectie gebaseerd op stemmingen: iets voor na het werk als het hoofd te vol zit, iets voor een vrolijke zonnige ochtend en altijd veel energieke muziek om de te agressieve medeweggebruikers verbaal en met vol overtuiging de middelvinger te kunnen tonen. Deze cd gaat deze zomer voor dat laatste doel mee op reis en zal … Lees verder Sweeping Promises – Good Living Is Coming For You
Als je wakker wordt en je je afvraagt waar je nu in hemelsnaam een liedje van Leonard Cohen hebt opgepikt, maar het in werkelijkheid The Score is. Dat liedje waarmee de soloplaat van Fontaines DC-zanger Grian Chatten opent is er zo een die eeuwigheidswaarde kan gaan krijgen, die je over twintig jaar nog hoort in lijstjes van evergreens. Simpel, op het eerste gezicht, maar met … Lees verder Grian Chatten – Chaos For The Fly
Bestaat er zoiets als ‘warme shoegaze’. Die omschrijving duikt af en toe op over het werk van de Noord-Engelse formatie Bdrmm (wat je dus uitspreekt als Bedroom). Op hun tweede album I Don’t Know doen ze die omschrijving wel en toch ook niet eer aan. Wel omdat de sound van de Engelsen groots en altijd warm klinkt. Groots in de zin dat het je voortdurend … Lees verder Bdrmm – I Don’t Know
MuziScene magazine 