TV On The Radio-zanger Tunde Adebimpe vult met zijn eerste solo-album het gat dat is ontstaan nu zijn fameuze band al zo lang weinig van zich heeft laten horen. Adebimpe vond het een hachelijk avontuur om muziek te maken zonder de mensen om hem heen waarmee hij al zo lang en zo succesvol samenwerkt. Nu was er eens niet een ander die een idee net weer een zetje kon geven, maar moest hij echt alles zelf doen.

Die onzekerheid is nergens op gebaseerd, weten we als we Thee Black Boltz opzetten. Een TV On The Radio-waardig album. Het album opent met een stukje spoken word, en duikt dan met Magnetic in onze herinnering aan die fantastische platen van de band uit Brooklyn. De door Adebimpe gedubbelde zangpartijen zijn ook kenmerkend voor de sound van de experimentele band, en keert hier op een zalige manier terug. Ate The Moon volgt, een zwaar electronisch nummer, met smakelijke sounds en weer die zo kenmerkende zangstem. ‘The man who ate the moon‘, zingt hij in een nummer dat zowel modern als retro klinkt; als een soundtrack voor de poppenserie Mysterons uit de jaren zestig. Filmisch, een tikkie duister en onheilspellend.

Adebimpe dubbelt zijn zang niet in alle elf nummers op zijn solo-debuut. In Pinstack bijvoorbeeld hoor je dat hij gezegend is met een fantastische zangstem en met groot gemak door de registers vliegt.

Toch komt het album pas halverwege echt op gang met Drop; een mooi popliedje met een fantastisch pakkende zanglijn, maar dat start met een kort stukje ouderwets beatboxen. Het is zo’n liedje om mee te fluiten op straat, wat Adebimpe prompt doet in een rustpunt in het liedje. The Most is een van de minimalistisch ingekleurde liedjes die toch heel dicht schurkt tegen het repertoire van TV On The Radio dankzij het swingende ritme, de gekke speelse uitstapjes in het nummer en de zuigend verslavende melodielijn. Geweldige song. En dan zijn we er nog niet, want God Knows is minimaal van hetzelfde kaliber: verslavend liedje met als interessant detail een lapsteel die af en toe in het refrein door het arrangement mag prikken. Het debuut van Adebimpe houdt dit hoge niveau vast tot en met slotnummer Streetlight Nuevo, een kabbelende ballade waarin de frontman van TV On The Radio nog eens zijn zangkwaliteiten laat horen.

Wie ooit verslingerd was aan die eigenaardige sfeer in de albums van TV On The Radio en nog graag die geweldige eigenaardige liedjes hoort, kan dit album blind aanschaffen, opzetten, en dan denken ‘hè hè, daar waren we aan toe.’