Bria Salmena is zangeres in de Canadese post punkband Frigs. Met die band maakte ze in 2018 het uitstekende (aanbevelenswaardige) album Basic Behaviour. In plaats van door te pakken, werden drie van de vier bandleden, waaronder Salmena, lid van de touringband van de Zuid-Afrikaanse countryzanger Orville Peck. Ondertussen maakte Salmena zelf ook twee ep’s met (alt-) countrymuziek: Cuntry Covers Vol.1 en Vol. 2. Op haar solo debuutalbum Big Dog horen we veel invloeden terug, maar de muziek laat zich lastig in een hokje stoppen.  

Wat het meest opvalt is haar stem, die frisser klinkt dan ooit. Wellicht komt dat door de samenwerking met Meg Remy (U.S. Girls), die haar coachte op haar zang. Opener Drastic is een mooi voorbeeld. Veelal klinkt ze donker, zoals we dat gewend zijn, maar soms schiet haar stem gecontroleerd naar hogere regionen. Ook opvallend is, hoe toegankelijk het album zo begint, en verbazingwekkend dat dit nummer nog niet als single is uitgebracht. Niks ten nadele van bijvoorbeeld Stretch The Struggle, enigszins hypnotiserende krautrock, die de aandacht van de luisteraar onherroepelijk opeist. Of ten koste van Rags, dat grunge en shoegaze vereenigt in een onweerstaanbare oorwurm. 

Hoewel Big Dog haar solodebuut is, schreef ze de nummers samen met haar vertrouwde bandmaatje Duncan Hay Jennings (Frigs, Orville Peck), die ook mede-verantwoordelijk is voor de productie, net als Graham Walsh (Holy Fuck). Ook vermeldenswaardig is de medewerking van Lee Ranaldo (Sonic Youth), die het langzame See’er voorziet van mooi, psychedelisch gitaarspel, dat haast lijkt te zweven tussen de andere klanken. Het nummer is een goed voorbeeld van de staat van welbevinden van Salmena toen ze het schreef. Naar eigen zeggen verkeerde ze in een moeilijke periode van haar leven en wilde ze graag gezien worden.  

Welnu, dankzij Big Dog staat ze volop in de schijnwerpers. En terecht. De twaalf nummers zijn gevormd door oude en nieuwe invloeden, en zijn het resultaat van zo’n beetje alles wat Salmena eerder heeft gedaan, zodat een aangename potpourri is ontstaan. De nummers zijn afwisselend en divers, maar er is wel degelijk een rode draad en die wordt dikker en dikker naarmate je het album vaker afspeelt. Enige nadeel daarvan, is dat het steeds lastiger wordt om een favoriet aan te wijzen.