In de trein van Groningen naar Rotterdam keek ik op mijn telefoon. Ik zag vooral berichten waar ik wat sip van werd. Veel gekat op oudere, of juist jongere generaties, gegoochel met bezoekersaantallen, de drie rijkste mannen van de westerse wereld die allemaal bij Trump op schoot waren gekropen…. 

Het had allemaal niet per se met elkaar te maken, maar het voelde toch alsof ik gewoon niet leuk mee kan doen met de rest van de wereld. 

Achter mij zaten twee meisjes te praten. Ze hadden het over wanneer je volwassen bent. Aan hun verveelde toon te horen was dat niet uit vrije wil, maar had het eerder iets met een studieopdracht te maken. 

‘Vanaf je achttiende toch? Dat is gewoon de wet, tot die tijd kun je doen wat je wilt.’

‘Nee, je kunt pas ná je achttiende doen wat je wil, dan ben je volwassen. Dát is de wet.’

‘Maar dat is precies NIET de vraag, er staat: Los van wettelijke bepalingen, wanneer beschouw jij jezelf als volwassen?’

‘Ja, weet ik veel… ik ben echt niet volwassen-volwassen. Ik bedoel, ik ben toch geen mevrouw? Mijn moeder, die belt naar de tandarts en zegt dan ”met mevrouw Mulder”, dat doe ik echt niet.’

‘Misschien moeten we dat opschrijven. Dat je pas volwassen bent als je je voorstelt als mevrouw.’

Ik vond het antwoord minimaal een negen waard. 

En het stemde me ook wat vrolijker. De dag dat ik me voorstel als mevrouw Weeda, ben ik volwassen. Tot die tijd kan ik gewoon doen wat ik wil.

Minke Weeda