Als ik een laatste oom in een serie wegbreng op een kille decembermiddag, gonzen de woorden van Moze Naél door mijn hoofd; ‘toen de familie nog intact was‘. Terwijl Mink Steekelenburg op zijn piano smakelijke kabbelende geluidstapijtjes smeert, vertelt de spoken word-artiest over zijn herinneringen aan een verjaardag. Je kijkt door de ogen van een kind en voelt de opwinding over wat er die dag staat te wachten. En de warmte van een familie die met elkaar jouw feestje viert. Maar we kijken terug, met het perspectief van een intussen volwassen geworden kind, dat zich realiseert dat die familie er niet meer in zijn geheel is, en dat gelukzalige geborgen moment nooit meer weerkeert. Een emotie die iedereen met wat jaren op de teller herkent.

Familietuin is maar een van de tracks op Zielsrust, het album waar Moze Naél en Mink Steekelenburg alias Winterdagen nu op een geluidsdrager verzamelen wat we eerder al in het theater konden zien, horen en voelen. De melancholie vloeit uit de hese stem van de dichter. Met hem reizen we door de tijd, van vroege jeugdherinneringen tot een blik in hedendaags Rotterdam Centraal. Woorden, allemaal ingebed op de muzikale begeleiding van Winterdagen – soms op een krakende piano, soms met synths die af en toe vervaarlijk mogen ronken – en die een rustige warme sfeer scheppen. Op een enkele track wordt gezongen – een gastrol is weggelegd voor Damaris – en neigt het voorzichtig naar dance. Maar het is en blijft in de kern een spoken word album waar het humanisme uit de poriën gutst.

Op dat graf, in de kille wind, gegeseld voor hagelbuien, breekt plots een zonnestraal door en wordt het even rustig als de kist op de laatste rustplaats wordt geplaatst. Ik denk aan de woorden op dit album, de sfeer. En de eindconclusie is even kort als helder. Zielsrust is een warm bad in barre tijden.

Moze Naél en Winterdagen presenteren het nieuwe album vanavond, vrijdag 20 december, in Rotown Rotterdam.