Sleepstorm is een alternatieve rockband uit Twente. Het trio maakt sinds 2015 donkergetinte muziek met duidelijke invloeden uit de jaren ’80. Nadat de band in 2018 stopt met liveoptredens brengt hij in 2019 een instrumentaal album uit, dat bedoeld is als luisteralbum. Het krijgt de naam Autum Sunset, wat doet vermoeden dat de heren in de nadagen van hun leven zitten. Als dan in 2022 Retrospect verschijnt, een album dat zijn oorsprong vindt in oude demo’s, lijkt het alsof Tukkers nog eenmaal weemoedig terugblikken en het verder voor gezien willen houden, maar niets blijkt minder waar. In 2023 gaat de band wederom aan de slag met oude, onafgemaakte nummers, wat resulteert in de ep’s Resurrection en The Demo Sessions. Blijkbaar zorgt dat voor voldoende zuurstof om het smeulende vuurtje weer te doen oplaaien en nu is er op de valreep van het jaar een ep met nieuw werk. 

Shallow Abyss telt zes nummers en hoewel de muziek niet echt vrolijk is, vind ik het eerlijk gezegd wel degelijk lichtpuntjes hebben, die we in deze lange, donkere dagen van het jaar zo nodig hebben. Openingsnummer Abyss of Sorrow is meeslepend en zeker niet opgewekt, wat misschien meer door de met lange uithalen gezongen zang komt, dan door de muziek. Hoewel de titel You Smile At Me wellicht anders doet vermoeden, is ook het tweede nummer, dat begint met donkerbruine drums, doordrenkt van onderhuidse spanning. Het langste nummer van de ep klinkt als een uitgesponnen web waaruit de luisteraar niet kan ontsnappen omdat shoegaze gitaarakkoorden zijn benen verlammen. Wat dat betreft klinkt Deepening Silence dan ook als een adempauze. Het opent als poprock, maar neigt dan meer naar symfonische prog, waarna het zodra de zang zijn intrede doet toch ook wel wat weg heeft van wave. 

Van Steam, dat uptempo is en met aanstekelijke licks mijn innerlijke vuur oppookt, word ik enthousiast. Het wordt gevolgd door het langzame Cascade of Echoes, dat zowel gewichtig als licht klinkt. Mooi hoe synthesizer en gitaar elkaar opzoeken, afstoten en toch versmelten. When I Lost sluit de ep hoopgevend af. Het nummer klinkt bij aanvankelijk lichter dan zijn voorgangers, maar schijn bedriegt. Dit zou een mooie afsluiter van een liveoptreden kunnen zijn, vooral ook omdat het zich uitstekend leent om uit te bouwen met lange solo’s, die op deze ep weliswaar enigszins ontbreken, maar niet missen.  

Sleepstorm bewijst met Shallow Abyss dat het zich lastig in een hokje laat stoppen. Het zestal nummers doet bovendien vermoeden dat er nog meer in het vat zit en dat dit zeker niet het laatste muzikale wapenfeit van het Twentse trio is. Fijn, dat we aan het eind van het jaar iets hebben om naar uit te kijken.