Als Mia Porter, maakte de Rotterdamse songwriter en producer Birgit de Priester in 2021 haar debuut met de door haarzelf geproduceerde EP okay. Vergeleken met deze ep is het eveneens door haarzelf geproduceerde debuutalbum een stuk minder traditioneel en kan gerust worden gesteld dat De Priester het roer enigszins heeft omgegooid. Enigszins? Ja, want de koerswijziging betreft met name haar zang. 

De titel in gedachten nemend is het de vraag hoe serieus we de koerswijziging moeten nemen. Steekt De Priester de draak met de luisteraar, of met een genre dat gekenmerkt kan worden als fille fragile? In zijn roman Giph uit 1993, muntte Ronald Giphart de term zuchtmeisje om een zangeres te omschrijven die die zuchtgeluiden maakt tijdens het zingen, of fluistert. Vooral in Frankrijk zijn er veel zuchtzangeressen en daarom is het niet verwonderlijk dat ook op Made 4 Fun een Franstalig nummer is beland.

La Petite Mort begint fragiel, bijna aarzelend in het Engels, eindigt met een zucht en lijkt daarom het ultieme bewijs dat we een fluisterzangeres kunnen toevoegen aan het illustere rijtje Jane Birkin, Françoise Hardy en Carla Bruni. Echter, door dit rücksichtslos te doen, doen we De Priester te kort, want Made 4 Fun bevat ook nummers die in lijn liggen met wat we van haar kennen van haar debuut-ep okay, zoals het prachtige Norway + For August en het jazzy Snowing In Springtime met een sfeervolle bijdrage van trombonist Denzel Mendoza. 

Ook Slice The Peaches is een meesterwerk, dat luisterpop en jazz ingenieus vermengd en waarop De Priester haar stem als instrument tot het uiterste op de proef stelt, wat een genot is om naar te luisteren. Een koortje en vioolspel door Marthe Lasthuis geven het een melancholisch tintje. En die gemoedstoestand wordt ook versterkt met het slotnummer Low Fruit, dat begint met rustig getokkel op akoestische gitaar, maar waar later wonderlijke geluiden en laagjes op te horen zijn.  

Alles goed en wel, maar hoe zit het dan met dat zucht en fluisteraspect? Daarvoor moeten we naar de eerste nummers op het album, dat dus twee gezichten kent. Neem de albumopener, Meditating In Asia, een rustige binnenkomer, waarop De Priester heel anders klinkt dan we van haar gewend zijn. En ook op titelnummer Made 4 Fun dat gaat over machtsstrijd en het gevoel van machteloosheid, is het de stem die vervreemdend overkomt, want de muziek is gewoon een kruising tussen folk en indiepop. Maar op One By One, is het vooral de briljante speelsheid die opvalt, en waarmee De Priester blijk geeft van een ongekend talent voor songwriting.  

En zo word ik dus heen en weer geslingerd tussen verschillende emoties. Dan weer is de muziek wennen en komt het op mij enigszins gekunsteld over, dan weer – en dat is dus vooral op de tweede helft van de plaat – kan ik onbekommerd genieten. En zo kom ik tot de conclusie dat Made 4 Fun een hele interessante plaat is, en dat ik Birgit de Priester zeker ga volgen, want het gevoel dat na meerdere luisterbeurten de boventoon voert is toch een emotie die grenst aan louter bewondering.